20 χρόνια «Back to Black»: ο Ντέιλ Ντέιβις θυμάται την Εϊμι Γουάινχαουζ

Στις 27 Οκτωβρίου συμπληρώνονται 20 χρόνια από την κυκλοφορία του «Back to Black», του δεύτερου και τελευταίου στούντιο άλμπουμ της Εϊμι Γουάινχαουζ, που την έκανε γνωστή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για τον δίσκο και για την ίδια μιλά ο Ντέιλ Ντέιβις, μπασίστας και μουσικός διευθυντής της από το 2003 έως τον θάνατό της το 2011.

Ο Ντέιβις θυμάται ότι από την πρώτη τους γνωριμία, την εποχή του ντεμπούτου «Frank», κατάλαβε πως η Γουάινχαουζ θα γινόταν μεγάλο όνομα, όχι όμως ότι αυτό θα συνέβαινε τόσο γρήγορα. «Ήταν πολύ ευφυής, είχε ένα συγκεκριμένο όραμα και το πέτυχε», λέει. Όταν της είπε συγχαρητήρια για την επιτυχία του δίσκου, εκείνη απάντησε: «ήξερα τι έκανα». Κατά τον μουσικό, δεν το είπε από υπεροψία, αλλά επειδή γνώριζε ακριβώς τι ήθελε.

Από το «Frank» στην παγκόσμια αναγνώριση

Η Γουάινχαουζ ήταν 19 ετών όταν, το 2002, υπέγραψε συμβόλαιο με τον διευθυντή A&R της Island Records, Ντάρκους Μπιζ. Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ξεχώριζε από τις συνομήλικές της καλλιτέχνιδες με τις οποίες δούλευε τότε, επειδή είχε χαρακτήρα και φαινόταν να γνωρίζει τον εαυτό της. Το «Frank» κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, σε παραγωγή Σαλαάμ Ρέμι, και πήγε καλά στη Βρετανία, αν και η ίδια δήλωσε αργότερα ότι δεν ήταν απολύτως ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.

Το «Back to Black», σε παραγωγή Σαλαάμ Ρέμι και Μαρκ Ρόνσον, έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις του 21ου αιώνα στη Βρετανία, μέχρι το 2011, όταν η Αντέλ το ξεπέρασε και το έστειλε στη δεύτερη θέση. Έχει πουλήσει 20 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Προτάθηκε για έξι βραβεία Γκράμι και κέρδισε πέντε: δίσκος της χρονιάς, τραγούδι της χρονιάς, καλύτερος νέος καλλιτέχνης, καλύτερη γυναικεία ποπ ερμηνεία και καλύτερο ποπ άλμπουμ. Λόγω προβλημάτων με τη βίζα της, παρέλαβε τα βραβεία από το Λονδίνο μέσω τηλεδιάσκεψης. Μέχρι το 2011 κρατούσε το ρεκόρ των περισσότερων Γκράμι που είχε κερδίσει Βρετανίδα καλλιτέχνις σε ένα έτος.

Ένας δίσκος με σκοτάδι και «ανθρώπινο φως»

Τα τραγούδια γράφτηκαν αμέσως μετά τον χωρισμό της από τον Μπλέικ Φίλντερ-Σίβιλ, με τον οποίο είχε ταραχώδη σχέση που αργότερα οδήγησε σε γάμο και ξανά σε χωρισμό. Οι στίχοι αφορούν την ερωτική απογοήτευση, τη θλίψη, την απιστία, την κατάχρηση ουσιών και την απομόνωση. Ο ήχος του άλμπουμ αντλεί από τα γυναικεία συγκροτήματα της δεκαετίας του 1950 και του 1960, όπως οι Shangri-Las, και από τη σόουλ, τη ρέγκε, την R&B και τη Motown.

Σύμφωνα με τον Μαρκ Ρόνσον, το «Rehab» γράφτηκε σε μισή ώρα και είχε θέμα την πίεση των μάνατζέρ της να μπει σε κέντρο απεξάρτησης από το αλκοόλ. Το ομότιτλο «Back to Black» ολοκληρώθηκε σε δύο με τρεις ώρες και πλησιάζει σήμερα τα δύο δισεκατομμύρια ακροάσεις στις ψηφιακές πλατφόρμες.

Ο Ντέιβις θεωρεί το «Love Is A Losing Game» αριστούργημα και λέει ότι στον δίσκο υπάρχει «πολύ σκοτάδι, αλλά και πολύ ανθρώπινο φως». Θυμάται ότι άκουσε το άλμπουμ στο σπίτι του λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει και στην αρχή το βρήκε υπέροχο αλλά σύντομο. Σύντομα κατάλαβε ότι θύμιζε βινύλιο δύο πλευρών, με σχεδόν είκοσι λεπτά η καθεμία.

Για το βίντεο κλιπ του «Back to Black», με την κηδεία και το φέρετρο, ο μουσικός εκτιμά ότι φάνηκε μια σκοτεινή πλευρά της τραγουδίστριας. Κατά τη γνώμη του, εκείνη ίσως είχε συνειδητοποιήσει πως δεν θα ζούσε πολύ. Μιλά και για την ασφυκτική πίεση που έφερε η τεράστια επιτυχία. Όπως λέει, όταν οι άνθρωποι κουράζονται, αρχίζουν να εμφανίζονται οι δαίμονές τους.