«Αλλού ο δρόμος»: Τρεις οδηγοί ταξί στη νυχτερινή Αθήνα, μέσα από το φακό της Ειρήνης Βουρλούμη

Τρεις οδηγοί ταξί και οι ιστορίες τους στη νυχτερινή Αθήνα είναι το θέμα του ντοκιμαντέρ «Αλλού ο δρόμος» της Ειρήνης Βουρλούμη, το οποίο παίζεται στους κινηματογράφους από την περασμένη Πέμπτη. Η ταινία προβάλλεται στην αίθουσα Δαναός.

Οι πρωταγωνιστές είναι ο Γιώργος Γεωργίου, ο Κωνσταντίνος, γνωστός και ως «Το Πούμα», και ο Σάνι. Και οι τρεις γυρνούν με τα οχήματά τους στην πόλη τη νύχτα, περνούν τις ώρες αναμονής με συναδέλφους και συζητούν με τους πελάτες τους. Η ταινία παίζει με τη διαδεδομένη αντίληψη ότι οι ταξιτζήδες έχουν πάντα άποψη για όλα και ατελείωτες ιστορίες να διηγηθούν.

Ο οδηγός που τραγουδά

Ο Γιώργος Γεωργίου είναι οδηγός ταξί και τραγουδιστής. Την επόμενη ημέρα από αυτήν που τον παρακολουθεί η κάμερα, αφήνει το τιμόνι για να εμφανιστεί σε γνωστό λαϊκό κλαμπ στο Μπουρνάζι. Από τη δεκαετία του 1980 έχει συμμετάσχει σε μεγάλα σχήματα και έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Σταμάτη Κόκοτα και τον Λευτέρη Πανταζή.

Η Βουρλούμη τον καταγράφει στις εμφανίσεις του στο «Δικαστήριο», στα γυρίσματα ενός βιντεοκλίπ και στην ηχογράφηση του πρωτότυπου κομματιού «Δεν με νίκησε η πόλη», που φτιάχτηκε ειδικά για την ταινία. Στην ταινία τον βλέπουμε επίσης να δίνει συμβουλές στους πελάτες, όπως «τον πόνο και τη μοναξιά τα σβήνεις με το ποτό». Όπως λέει ο ίδιος, οι συμβουλές αυτές βασίζονται στις προσωπικές του εμπειρίες από τη νύχτα.

Ο Γεωργίου εξηγεί ότι στο ντοκιμαντέρ έφτασε επειδή, όταν η σκηνοθέτις πήγε στο αεροδρόμιο να βρει ταξιτζήδες, κάποιοι της μίλησαν για εκείνον. Δεν είχε ποτέ επαφή με τον χώρο του σινεμά, αλλά, όπως λέει, «με πάει η κάμερα».

Για το επάγγελμα σημειώνει ότι όλα έχουν να κάνουν με την επαφή με τον πελάτη και τις καθημερινές συζητήσεις. Έχοντας, όπως λέει, σχεδόν πέντε δεκαετίες στο ταξί, έχει ζήσει άπειρα περιστατικά και έχει μεταφέρει «τον καλύτερο άνθρωπο και τον χειρότερο εγκληματία». Ως πολύ καλό συζητητή, με χιούμορ και άνεση, θυμάται τον Θόδωρο Πάγκαλο. Προσθέτει ακόμη ότι σήμερα μπορεί κανείς να βρει και μορφωμένα παιδιά πίσω από το τιμόνι.

Για τη νύχτα λέει ότι, είτε στο ταξί είτε στην πίστα, είναι το ίδιο πράγμα: το ζητούμενο είναι πώς την αντιμετωπίζεις. Αναγνωρίζει ότι έχει και «πολλή βρωμιά», αλλά υποστηρίζει ότι δεν την αλλάζει με τίποτα και ότι θα συνεχίσει να γυρνά έξω και μετά τη συνταξιοδότησή του.

Ο «Πούμα» και ο Σάνι

Οι δύο άλλοι πρωταγωνιστές είναι αρκετά διαφορετικοί. Ο «Πούμα» είναι φιλοσοφημένος βετεράνος του επαγγέλματος, στο κατώφλι της συνταξιοδότησης. Παρά τα χρόνια του, παραμένει ρομαντικός και δραστήριος: φυτεύει δέντρα και τα ονοματίζει, ενώ έχει καθημερινό τελετουργικό, ξημερώματα, παρέα με μια κουκουβάγια στα πόδια της Ακρόπολης.

Ο Σάνι, Έλληνας ηθοποιός νιγηριανής καταγωγής, είναι οδηγός ταξί εξ ανάγκης και ονειρεύεται να επιστρέψει στο πάλκο. Δίνει θεατρικές περφόρμανς στην τοπική αφρικανική ενορία, αντιμετωπίζει τον ρατσισμό στους δρόμους και νοσταλγεί μια διαφορετική ζωή, πιο κοντά στην τέχνη που αγαπά.

Στο φινάλε οι τρεις άνδρες συναντιούνται για ένα μικρό, αυτοσχέδιο γλέντι κάτω από τη γέφυρα του Κηφισού, εκεί όπου η συνεχής ροή των οχημάτων διασχίζει καθημερινά την πόλη.