Αρκτική: Σταθεροποίηση στην περίοδο τήξης των πάγων από το 2010, δείχνει μελέτη της NASA
Νέα μελέτη της NASA με δορυφορικά δεδομένα δείχνει ότι η περίοδος τήξης των θαλάσσιων πάγων στην Αρκτική δεν μεγαλώνει από το 2010, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κρίση τελείωσε.
Η περίοδος τήξης των θαλάσσιων πάγων στην Αρκτική έχει σταματήσει να επιμηκύνεται με τον ίδιο ρυθμό από το 2010 και μετά, σύμφωνα με νέα μελέτη υπό την καθοδήγηση της NASA. Οι ερευνητές τονίζουν ότι το εύρημα δεν σημαίνει πως η κλιματική αλλαγή έχει ανακοπεί.
Η ανάλυση βασίστηκε σε δορυφορικά δεδομένα που καλύπτουν την περίοδο 1979-2023. Σύμφωνα με αυτά, η περίοδος τήξης είναι σήμερα περίπου 40 ημέρες μεγαλύτερη από ό,τι το 1979. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης όμως σημειώθηκε πριν από το 2010, ενώ έκτοτε η μέση διάρκειά της παραμένει σχετικά σταθερή.
Τι συνέβη τις προηγούμενες δεκαετίες
Για πολλά χρόνια οι πάγοι της Αρκτικής άρχιζαν να λιώνουν νωρίτερα την άνοιξη και να σχηματίζονται ξανά αργότερα το φθινόπωρο. Έτσι αυξανόταν ο χρόνος κατά τον οποίο λιώνουν κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της έκτασής τους.
Για να ερμηνεύσουν την αλλαγή, οι επιστήμονες εξέτασαν το ενεργειακό ισοζύγιο της περιοχής, δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στη θερμότητα που εισέρχεται από τον Ήλιο, την ατμόσφαιρα και τον ωκεανό και στην υπέρυθρη ενέργεια που διαφεύγει στο διάστημα.
Τη δεκαετία του 2000 η ραγδαία απώλεια πάγου άφησε εκτεθειμένες μεγαλύτερες εκτάσεις σκούρου νερού. Ο ανοιχτόχρωμος πάγος αντανακλά το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ενέργειας, ενώ το σκούρο νερό απορροφά πολύ περισσότερη. Η επιπλέον θερμότητα κρατούσε τον ωκεανό ζεστό ως αργά μέσα στο έτος, καθυστερούσε την πήξη του πάγου το φθινόπωρο και παρέτεινε την περίοδο τήξης. Σε ορισμένες τοποθεσίες η διάρκειά της μεγάλωνε έως και 5 ημέρες ανά έτος.
Ο ρόλος της νέφωσης και του λεπτότερου πάγου
Από το 2010, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι αλλαγές στα μοτίβα της νέφωσης μείωσαν την ποσότητα του ηλιακού φωτός που φτάνει σε ορισμένα τμήματα του Αρκτικού Ωκεανού. Αυτό συνέβαλε σε μια περίοδο τήξης με μικρή μακροπρόθεσμη μεταβολή, αν και με σημαντικές διακυμάνσεις από έτος σε έτος.
Ο πάγος που απομένει είναι νεότερος και πιο λεπτός από τον πολυετή πάγο που κάποτε κάλυπτε μεγαλύτερο τμήμα του Αρκτικού Ωκεανού, και αντιδρά πιο έντονα σε βραχυπρόθεσμες αλλαγές στη νέφωση, στις καταιγίδες και στους ανέμους. «Στο παρελθόν, υπήρχαν περισσότεροι πάγοι πολλών ετών που δεν έλιωναν κάθε καλοκαίρι», δήλωσε η Λινέτ Μπουασβέρ, επιστήμονας πάγων στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA και συντάκτρια της μελέτης. «Τώρα που ο πάγος είναι πιο λεπτός και η ποσότητά του μικρότερη, παρατηρείται πολύ μεγαλύτερη μεταβλητότητα».
Η ίδια πρόσθεσε ότι η διάρκεια της περιόδου τήξης εξαρτάται πλέον πολύ περισσότερο από τις ατμοσφαιρικές επιδράσεις, επειδή ο πάγος είναι γενικά πιο λεπτός και πιο ευάλωτος.
Προειδοποίηση για το μέλλον
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η Αρκτική εξακολουθεί να θερμαίνεται σχεδόν τέσσερις φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Η μελέτη υποδεικνύει ότι η περιοχή ίσως έχει περάσει σε διαφορετικό στάδιο, όπου οι ετήσιες καιρικές συνθήκες παίζουν καθοριστικότερο ρόλο.
Προειδοποιούν επίσης ότι η σταθεροποίηση μπορεί να μη διαρκέσει επ' αόριστον. Παχύς πάγος επιβιώνει όλο το έτος βόρεια της Γροιλανδίας και γύρω από το Αρκτικό Αρχιπέλαγος του Καναδά. Αν συνεχίσει να λεπταίνει, η Αρκτική θα μπορούσε να εισέλθει σε νέα περίοδο ραγδαίας απώλειας πάγων και η περίοδος τήξης να επιμηκυνθεί ξανά.
Προς το παρόν, τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της συνεχούς δορυφορικής παρακολούθησης των πάγων και του ενεργειακού ισοζυγίου που καθορίζει πώς σχηματίζεται, λιώνει και ξαναπαγώνει ο πάγος.
