«Club Kid»: Ο Τζόρνταν Φέρστμαν μιλά για την ταινία με πρωταγωνιστή έναν πατέρα της νύχτας
Ο Τζόρνταν Φέρστμαν μίλησε για το «Club Kid», το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, που άνοιξε τις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα, και για την έμπνευσή του.
Το «Club Kid», το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Τζόρνταν Φέρστμαν, ήταν η ταινία έναρξης των 32ων Νυχτών Πρεμιέρας στην Αθήνα. Η ταινία είχε προηγουμένως προκαλέσει ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ Καννών και έχει εξασφαλίσει διανομή από την Α24. Ο ίδιος ο Φέρστμαν μίλησε για τις εμπειρίες που τον οδήγησαν στην ιστορία της.
Στην ταινία ο Φέρστμαν υποδύεται τον Πίτερ, έναν γκέι διοργανωτή πάρτι που ζει μέσα στις ατελείωτες νύχτες της Νέας Υόρκης. Η ζωή του αλλάζει όταν στην πόρτα του εμφανίζεται ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Άρλο, ο γιος που δεν ήξερε ότι έχει. Ο Πίτερ βρίσκεται ξαφνικά να έχει την ευθύνη για έναν άλλον άνθρωπο.
Από το Βερολίνο στην ιδέα της ταινίας
Ο Φέρστμαν θυμάται ότι ήταν 21 ετών όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Βερολίνο και μπήκε στο Berghain. «Το μυαλό μου εξερράγη», λέει. Όπως εξηγεί, μέχρι τότε ένιωθε ντροπή για μέρος των επιθυμιών του, ενώ εκεί είδε ανθρώπους να ζουν ανοιχτά την αλήθεια τους και κατάλαβε ότι είναι εντάξει να είναι ο εαυτός του.
Η ιδέα για την ταινία προήλθε από προσωπικό αδιέξοδο. Ο δημιουργός λέει ότι πλησίαζε τα 32, διασκέδαζε υπερβολικά και ένιωθε χαμένος. Αν και ήταν 32, μέσα του ένιωθε, όπως είπε, «ακόμη 22 ή ακόμη και 10 ετών». Αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να αναγκάσει κάποιον να ωριμάσει απότομα και κατέληξε στην εικόνα ενός παιδιού που μπαίνει στη ζωή του. Όπως σημείωσε, η φροντίδα ενός παιδιού είναι ένας πολύ άμεσος τρόπος να αναλάβει κανείς ευθύνες και από εκεί μπορούσε να προκύψει μια ιστορία πατέρα και γιου «αστεία, δραματική και βαθιά συγκινητική».
Όχι μια προειδοποιητική ιστορία
Ο Φέρστμαν υποστηρίζει ότι το «Club Kid» δεν είναι ηθικοπλαστικό σχόλιο για τη νυχτερινή ζωή. «Δεν τη θεωρώ καθόλου μια προειδοποιητική ιστορία για τα ναρκωτικά. Δεν είναι αυτός ο σκοπός της», δήλωσε. Κατά τον ίδιο, το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιος χρησιμοποιεί ουσίες για να ξεφύγει από την πραγματικότητα, και σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο Πίτερ.
Ο σκηνοθέτης ήθελε να αποτυπώσει έναν κόσμο που γνωρίζει από μέσα, με τη χαρά και τις αντιφάσεις του. «Υπάρχει πολλή χαρά στην κοινότητά μου και πολύς πόνος. Η ταινία περιέχει και τα δύο σε ίσες ποσότητες», ανέφερε.
