«Δίκτυο» του Σίντνεϊ Λουμέτ: η σάτιρα του 1976 που παραμένει επίκαιρη

Το «Δίκτυο» (1976) του Σίντνεϊ Λουμέτ ξεχωρίζει στη φιλμογραφία του Αμερικανού σκηνοθέτη και παραμένει μέχρι σήμερα μια διαχρονική, πικρή σάτιρα πάνω στον κόσμο της τηλεόρασης και του θεάματος. Η ταινία φέρνει στο προσκήνιο την «mad-as-hell» ομιλία του πρωταγωνιστή της, που έχει μείνει στη μνήμη των σινεφίλ.

Ο Λουμέτ θεωρείται δημιουργός που σημάδεψε το αμερικανικό σινεμά. Οι ταινίες του έφερναν τον ιδεαλισμό δίπλα στη διαφθορά και την ελπίδα δίπλα στην απαισιοδοξία. Οι ήρωές του ήταν συχνά αουτσάιντερ που αντιμετωπίζουν ένα σύστημα με βαθιά ριζωμένη αδικία, καθοδηγούμενοι από τον δικό τους ηθικό κώδικα, και πληρώνουν γι' αυτό το ανάλογο τίμημα. Στη φιλμογραφία του συγκαταλέγονται τα «Σέρπικο», «Σκυλίσια μέρα», «12 Ένορκοι» και «Ετυμηγορία».

Το σενάριο υπογράφει ο Πάντι Τσαγιέφσκι, γνώστης της αμερικανικής τηλεόρασης από μέσα και πολυβραβευμένος σεναριογράφος. Η υπόθεση ακολουθεί έναν ξεπεσμένο παρουσιαστή δελτίου ειδήσεων, τον οποίο υποδύεται ο Πίτερ Φιντς. Σε ένα αντισυμβατικό live ξέσπασμα ο παρουσιαστής δηλώνει ότι σκοπεύει να αυτοκτονήσει σε ζωντανή μετάδοση. Η προοπτική υψηλής τηλεθέασης αναβάλλει την επαγγελματική και προσωπική του πτώση, όχι όμως και την αναπόφευκτη κατάληξή της.

Η ταινία είναι γνωστή για τα πομπώδη, σχεδόν μεσσιανικά κηρύγματα του ήρωά της και για το εσκεμμένα εξωφρενικό σενάριο. Ξεχωρίζουν επίσης οι οσκαρικές ερμηνείες των Φιντς, Φέι Ντάναγουεϊ και Μπεατρίς Στρέιτ.

Σήμερα το «Δίκτυο» εξακολουθεί να αντικατοπτρίζει την πεποίθηση ότι ο χώρος του θεάματος είναι ο πρώτος που ξέρει πώς και πότε να ξεφορτώνεται τα «γέρικα άλογά» του. Δείχνει ακόμη μια κοινωνία παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο επανατροφοδότησης και κοινωνικού αυτοματισμού.