Έφυγε στα 81 του ο Λάκης Ράππος, ο αιθουσάρχης που κράτησε ζωντανά τα σινεμά της Θεσσαλονίκης
Ο Λάκης Ράππος, από τους τελευταίους μεγάλους αιθουσάρχες της χώρας, πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Οικείοι του θυμούνται έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στο σινεμά της γειτονιάς.
Σε ηλικία 81 ετών πέθανε πριν από λίγες ημέρες ο Γαβριήλ (Λάκης) Ράππος, ένας από τους τελευταίους μεγάλους αιθουσάρχες της Ελλάδας, που για περισσότερα από 60 χρόνια υπηρέτησε τους κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης. Η πόλη τον αποχαιρέτησε με θλίψη, ενώ συγγενείς και συνεργάτες του μιλούν για έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με το σινεμά.
Από την υποτροφία στον πρώτο κινηματογράφο
Ο Λάκης Ράππος κατάγονταν από τα Στάγειρα Χαλκιδικής και ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει εργοδηγός δομικών έργων στον «Ευκλείδη». Με την υποτροφία των 13.000 δραχμών που είχε λάβει, το 1963, σε ηλικία 18 ετών, αγόρασε μαζί με τον γαμπρό του και μετέπειτα συνέταιρο, Κοσμά Ζαφειρίου, τον θερινό κινηματογράφο «Ποσειδών» στην περιοχή του Ποσειδωνίου. Στον χώρο αυτό βρίσκεται σήμερα ο ιερός ναός του Αγίου Φωτίου.
Ακολούθησαν ο θερινός «Αύρα» στη Χαριλάου και το «Όσκαρ» στην οδό Παπαναστασίου. Στα χρόνια της μεγάλης ακμής του κλάδου, οι δύο συνέταιροι διαχειρίζονταν ταυτόχρονα 16 αίθουσες, ενώ συνολικά πάνω από 25 κινηματογράφοι πέρασαν από τα χέρια τους. Μεταξύ αυτών ήταν το «Αμυράλ», η «Κλειώ», η «Εγνατία», το «Μαξίμ», το «Rex», το «Ράδιο Σίτυ», ο «Έσπερος» και το «Μακεδονικόν».
Το αγαπημένο του «παιδί» ήταν ο θερινός κινηματογράφος «Ναταλί». Το 1970 μετέτρεψε τον χώρο, που ήταν μάντρα ασβεστοποιίας, σε έναν από τους εμβληματικότερους θερινούς κινηματογράφους της χώρας, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί μνημείο νεότερου πολιτισμού.
Οι δικοί του άνθρωποι τον θυμούνται
Ο γαμπρός του, Κώστας Μπακιρτζής, δήλωσε ότι ο Λάκης Ράππος είχε πάντα όραμα για τον κινηματογράφο. «Η υπομονή και η επιμονή του όλα αυτά τα χρόνια ήταν ένας φάρος», ανέφερε, προσθέτοντας ότι επέμενε ακόμη και όταν έκλειναν οι αίθουσες η μία μετά την άλλη. Όπως είπε, για 50 χρόνια ο αιθουσάρχης έκανε καθημερινά βόλτα στην παραλία και στη συνέχεια ντους με το λάστιχο στην αυλή του «Ναταλί», χειμώνα και καλοκαίρι.
Ο ανιψιός του, Γιάννης Ζαφειρίου, γιος του Κοσμά Ζαφειρίου, υποστήριξε ότι αίθουσες που σώζονται μέχρι σήμερα το οφείλουν στις ανακαινίσεις που έγιναν τη δεκαετία του 1990, όπως στο «Ράδιο Σίτυ» και στο «Μακεδονικόν». Η αδελφή του, Θωμαή Ζαφειρίου, είπε ότι «όλη μας η ζωή ήταν το σινεμά» και εξέφρασε τη λύπη της διότι, όπως σημείωσε, η Θεσσαλονίκη δεν τίμησε τους δύο άνδρες όπως θα τους άξιζε.
Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τσιτιρίδης, που σπούδασε στην «Παράλλαξη» τη δεκαετία του 1990, θυμήθηκε ότι ο κ. Ράππος τον άφηνε δωρεάν στις προβολές. Τον χαρακτήρισε διασώστη του σινεμά της γειτονιάς και τον τελευταίο μεγάλο αιθουσάρχη της Ελλάδας, και πρόσθεσε ότι «πονούσε» βλέποντας την αλλαγή χρήσης των κινηματογράφων.
Η κόρη του, Ιωάννα, τον αποχαιρέτησε με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θυμήθηκε τη σύζυγό του να τον ρωτά «Λάκη, κι άλλο σινεμά πήρες;», ακόμη και σε περιόδους που η οικογένεια δυσκολευόταν να καλύψει τα έξοδά της. Σημείωσε ότι για εκείνον το σινεμά δεν ήταν δουλειά αλλά ζωή, και ότι δεν φαντάζεται μεγαλύτερη τιμή από την αγάπη που εκδηλώνεται προς τον πατέρα της.
Σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του είχε πει: «Δεν έχω κάνει ποτέ διακοπές στη ζωή μου, γιατί δεν μπορούσα να αφήσω το θερινό σινεμά». Η Κινηματογραφική Ένωση Βορείου Ελλάδος (Κ.Ε.Β.Ε.) σημείωσε στον αποχαιρετισμό της ότι ο Λάκης Ράππος «ταύτισε ολόκληρη τη ζωή του με την ιστορία της κινηματογραφικής αίθουσας στη Θεσσαλονίκη».
