Ερμής Παναγιωτόπουλος: ο «αόρατος» συνεργάτης που χόρευε μαζί με τον Φρεντ Αστέρ

Ο Ερμής Παναγιωτόπουλος, γνωστός στον χώρο του θεάματος ως «Παν», υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και ταυτόχρονα λιγότερο γνωστούς δημιουργούς του χορού στον κινηματογράφο. Ο Έλληνας χορογράφος ήταν για δεκαετίες στενός συνεργάτης του Φρεντ Αστέρ και συνδέθηκε με μερικούς από τους πιο διάσημους χορευτικούς αριθμούς που γυρίστηκαν ποτέ σε ταινία. Σήμερα, λίγοι εκτός των κύκλων του θεάματος γνωρίζουν τον ρόλο του.

Ο Παναγιωτόπουλος περιγράφεται ως γοητευτικός, ταλαντούχος και εκλεπτυσμένος άνθρωπος, διακριτικός σε ό,τι αφορούσε την ομοφυλοφιλία του, όπως συνηθιζόταν στη γενιά του.

Ο «άνθρωπος των ιδεών» του Αστέρ

Τα μιούζικαλ που γύρισαν ο Αστέρ και η Τζίντζερ Ρότζερς για το στούντιο RKO ήταν συνολικά εννέα. Ανάμεσά τους ήταν τα «Top Hat», «Swing Time» και «The Gay Divorcee», επιτυχίες της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης, καθώς και το «The Story of Vernon and Irene Castle» του 1939. Το ζευγάρι επανενώθηκε μία φορά ακόμη στο «The Barkleys of Broadway», που παρήγαγε η MGM το 1949. Πρόκειται για ταινίες με λαμπερά σκηνικά και πολυτελείς χαρακτήρες, που προσέφεραν στο κοινό μια απόδραση από την πραγματικότητα.

Πίσω από τα νούμερα αυτά βρισκόταν και ο Παν. Ο Αστέρ τον αποκαλούσε «το μόνο άτομο που είδα ποτέ να χορεύει όπως εγώ». Σε συνέντευξή του είχε εξηγήσει ότι οι ιδέες είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, δηλαδή το να βρεις τα βήματα για κάτι άλλο, και χαρακτήριζε τον συνεργάτη του «άνθρωπο των ιδεών» του.

Ο Παναγιωτόπουλος θεωρείται δημιουργός ή συνδημιουργός αριθμών όπως το ντουέτο του Αστέρ με μια κρεμάστρα καπέλων στο «Royal Wedding», ο χορός με τις σκιές του στο «Bojangles of Harlem» από το «Swing Time» και το νούμερο με τα ιπτάμενα παπούτσια στο «The Barkleys of Broadway».

Διακρίσεις και μια δουλειά χωρίς όρια

Εκτός από τη συνεργασία με τον Αστέρ, ο Παν υπήρξε χορογράφος σε δεκάδες ταινίες, μεταξύ των οποίων τα «Porgy and Bess», «Flower Drum Song», «Pal Joey», «Kiss Me, Kate» και «My Fair Lady».

Τα Όσκαρ χορογραφίας απονεμήθηκαν μόνο για τρία χρόνια, από το 1935 έως το 1937. Ο Παναγιωτόπουλος ήταν ο μοναδικός χορογράφος που προτάθηκε και τις τρεις φορές. Κέρδισε το 1937 για το «Damsel in Distress», μιούζικαλ που γύρισε ο Αστέρ στην RKO χωρίς τη Ρότζερς.

«Ο Φρεντ ήταν ο Ερμής»

Όσοι δούλεψαν μαζί τους μιλούν για μια σχεδόν αδιαχώριστη συνεργασία. Η χορεύτρια και ηθοποιός Μαρτζ Τσάμπιον, που χόρεψε χορογραφία του Παν στο «The Story of Vernon and Irene Castle», είπε ότι ήταν αδύνατο να καταλάβει κανείς πού τελείωνε ο ένας και πού ξεκινούσε ο άλλος. «Ο Φρεντ ήταν ο Ερμής, και ο Ερμής ήταν ο Φρεντ», σημείωσε. Θυμήθηκε επίσης ότι στο πλατό είδε κάποτε από πίσω έναν από τους δύο να περπατά και δεν μπορούσε να διακρίνει ποιος ήταν, καθώς η στάση και ο τρόπος τους ήταν πανομοιότυποι.

Η Όντρεϊ Χέπμπορν, μιλώντας για την εμπειρία της στο «Funny Face», είχε περιγράψει τον «αξιαγάπητο χορογράφο» που τη συνάντησε σε μια μεγάλη σκηνή με ένα μόνο πιάνο. «Ο Ερμής έμοιαζε τρομερά με τον Φρεντ», είχε πει, προσθέτοντας ότι ο Αστέρ είχε επηρεάσει τον Ερμή και ίσως και ο Ερμής τον Αστέρ.

Ο σεναριογράφος Λέοναρντ Γκέρσε, που έγραψε τα σενάρια των «Funny Face» και «Silk Stockings», είχε δηλώσει ότι κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τη συμβολή του Παν στον θρύλο του Αστέρ. Όπως είπε, ο Αστέρ σπάνια δούλευε χωρίς τον Ερμή και οι δυο τους ήταν πάντα μαζί.