Φατίχ Ακίν για το «Το τελευταίο μας τραγούδι»: «Η αγάπη είναι η λύση»

Ο Φατίχ Ακίν, ο Γερμανός σκηνοθέτης τουρκικής καταγωγής, επέστρεψε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τη νέα του ταινία «Το τελευταίο μας τραγούδι». Στη συνέντευξή του μίλησε για το ερωτικό δράμα που παρουσίασε, αλλά και για το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη, με επίκεντρο την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος AfD στη Γερμανία.

Ο Ακίν θεωρείται σταθερός επισκέπτης του φεστιβάλ. Όπως είπε ο ίδιος, φέρνει σχεδόν κάθε καινούργια ταινία του στη Θεσσαλονίκη για να πάρει την «ευλογία» της πόλης, ενώ η σχέση του με το ελληνικό κοινό είναι, όπως επισημαίνεται, ιδιαίτερα στενή.

Μια ιστορία έρωτα και απώλειας

Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Φάρις και η Φαράσα, δύο νέοι που γνωρίζονται σε ένα πάρτι αποφοίτησης στο Αμβούργο και ερωτεύονται σφοδρά. Στον δρόμο της επιστροφής, ένα τροχαίο ατύχημα στερεί τη ζωή από εκείνη και αφήνει τον Φάρις απελπισμένο, έως ότου αρχίσει να τον επισκέπτεται στον ύπνο του.

Ρωτηθεί γιατί παρουσιάζει μια ταινία για τον έρωτα την ώρα που όλοι ασχολούνται με την πολιτική, ο Ακίν απάντησε ότι θεωρεί την αγάπη λύση για σχεδόν όλα τα προβλήματα, παραδεχόμενος ότι πρόκειται για κλισέ. Πρόσθεσε ότι αρχικά αναρωτήθηκε αν έπρεπε να κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά άλλαξε γνώμη βλέποντας το ντοκιμαντέρ «Room 237» για τον Κιούμπρικ. Εκεί αναφέρεται ότι ο Αμερικανός σκηνοθέτης, αφού το στούντιο τον ανάγκασε να γυρίσει τη «Λάμψη» μετά την εισπρακτική αποτυχία του «Μπάρι Λίντον», έκρυψε στην ταινία δικές του παρεμβάσεις.

Κάτι ανάλογο έκανε και ο ίδιος. Όπως εξήγησε, όλες οι αδελφές της Φαράσα φέρουν ονόματα παιδιών-θυμάτων της Παλαιστίνης, ενώ η μητέρα της έχει το όνομα ενός νοσοκομείου που βομβαρδίστηκε. Ήθελε επίσης να υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση του τέλους του κόσμου, αφού, όπως είπε, όταν πεθαίνει η αγαπημένη σου είναι σαν να τελειώνει ο κόσμος.

Η πρώτη ασπρόμαυρη ταινία του

Το «Το τελευταίο μας τραγούδι» είναι η πρώτη ασπρόμαυρη δουλειά του Ακίν, κάτι που ενισχύει τη μελαγχολική της ατμόσφαιρα. Ο σκηνοθέτης ανέφερε ότι η επιλογή δεν ήταν εξαρχής σχεδιασμένη: υπάρχουν δύο εκδοχές, μία έγχρωμη και μία ασπρόμαυρη. Η αρχική χρωματική επεξεργασία δεν τον ικανοποιούσε και δοκίμασε διάφορα πειράματα, ώσπου ο μοντέρ του του είπε ότι «καταστρέφει το φιλμ». Αποφάσισαν τότε να αφαιρέσουν τα χρώματα και να κάνουν το μοντάζ σε ασπρόμαυρο, με σκοπό να τα προσθέσουν αργότερα. Στην πορεία, όπως είπε, συνήθισε την ασπρόμαυρη εκδοχή και τη συμπάθησε.

Για το βαρύ συναισθηματικό φορτίο των ταινιών του, ο Ακίν σημείωσε ότι δεν είναι καταθλιπτικός χαρακτήρας, αλλά ότι στα έργα του περνά η προσωπικότητά του. Ανέφερε ότι ο ψυχολόγος του δεν παραξενεύεται με τα θέματα της απώλειας, του θρήνου και της βίας, και του λέει ότι ο τρόπος που τα χειρίζεται είναι έντιμος και όχι κατασκευασμένος ώστε να χειραγωγήσει τον θεατή.

Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις

Για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ευρώπη, ο Ακίν δήλωσε ότι βρισκόμαστε, κατά την άποψή του, μπροστά στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος όπως το γνωρίζουμε. Υποστήριξε ότι η οικονομική άνοδος έχει τελματώσει και ότι οι πόλεμοι λειτουργούν ως διέξοδος. Για τις διαδηλώσεις στη Γαλλία είπε ότι οι νέοι βγαίνουν στους δρόμους επειδή τα χρήματα κατευθύνονται σε στρατιωτικές δαπάνες αντί για τα πανεπιστήμια.

Για τη Γερμανία υποστήριξε ότι, όταν οι καπιταλιστικές δομές αρχίζουν να τρίζουν, η κοινωνία στρέφεται προς τον ναζισμό, «κάτι σαν παράδοση», όπως είπε. Κατά τον ίδιο, οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν δαιμονοποιήσει την Αριστερά για να παραμείνουν στην εξουσία, γνωρίζοντας ότι η μόνη τους ελπίδα είναι η συγκυβέρνηση με την AfD. Έκλεισε με μια, όπως την χαρακτήρισε, «εγωιστική» ερώτηση: αν θα μπορεί να κάνει ταινίες στη Γερμανία υπό μια τέτοια κυβέρνηση.