Γωγώ Μπρέμπου για τη «Συγκάτοικο»: «Δεν μπορώ να ζήσω υπηρετώντας μια εικόνα»

Η Γωγώ Μπρέμπου πρωταγωνιστεί στη «Συγκάτοικο» της Τζεν Σίλβερμαν, σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη, στο Θέατρο Πειραιώς 131. Με αφορμή την παράσταση, μίλησε για τη μοναξιά, τις κοινωνικές προσδοκίες από τις γυναίκες και την πολιτική συμμετοχή. Ως μέλος της Επιτροπής Διεύρυνσης του ΠαΣοΚ, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να είναι υποψήφια βουλευτής στις επόμενες εκλογές.

Δύο γυναίκες και μια δεύτερη ευκαιρία

Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και έχει κάνει πορεία στο εξωτερικό, ακόμη και στο Μπρόντγουεϊ, όπου τον ρόλο της Σάρον ερμήνευσε η Μία Φάροου. Η Γωγώ Μπρέμπου υποδύεται τη Σάρον, μια γυναίκα που ζει μόνη σε ένα μεγάλο σπίτι στην Αϊόβα και έχει αποσυρθεί από την κοινωνική ζωή. Βάζει αγγελία για συγκάτοικο, επειδή θέλει μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας ώστε να αισθάνεται ασφαλής. Τότε εμφανίζεται η Ρόμπιν, την οποία ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου, μια γοητευτική και μυστηριώδης γυναίκα από το Μπρονξ της Νέας Υόρκης, με πολύ περισσότερες εμπειρίες.

Σύμφωνα με την ηθοποιό, η συγγραφέας έχει ζητήσει οι δύο ρόλοι να ερμηνεύονται από ηθοποιούς από μια ηλικία και πάνω, ώστε ο θεατής να βλέπει την ελπίδα μιας δεύτερης ευκαιρίας. Τη μετάφραση έχει κάνει ο Φίλιππος Δεσύλλας, ο οποίος, όπως είπε, έχει μελετήσει το έργο και τις παραστάσεις του στο εξωτερικό.

Και οι δύο ηρωίδες έχουν παιδιά. Η Σάρον έχει έναν γιο που δεν ζει μαζί της και δεν την επισκέπτεται συχνά. Η σχέση τους είναι τεταμένη, καθώς εκείνος είναι πιθανότατα ομοφυλόφιλος, κάτι που η μητέρα δυσκολεύεται να κατανοήσει. Η Ρόμπιν είναι ομοφυλόφιλη, στοιχείο που γίνεται γνωστό από την πρώτη σκηνή.

Μοναξιά, στερεότυπα και εικόνα

Η Γωγώ Μπρέμπου υποστηρίζει ότι η κατάσταση της Σάρον είναι συχνή στις γυναίκες. «Όταν οι γυναίκες βγαίνουν έξω από ένα κοινωνικό σχήμα, όπως η οικογένεια, ο γάμος ή η μητρότητα, μπορεί να απομονωθούν πολύ εύκολα, ιδιαίτερα στις μεσογειακές χώρες», είπε. Όπως εξήγησε, οι άντρες συνήθως διατηρούν περισσότερο την κοινωνική τους ζωή, με φίλους, κόμμα, καφενείο ή ποδόσφαιρο.

Αναφερόμενη στα στερεότυπα, είπε ότι στις γυναίκες αποδίδεται συχνά ένας παθητικός και υποχωρητικός ρόλος. Όταν ένα κορίτσι μαθαίνει να υποχωρεί, κατά την ίδια, κάποια στιγμή παύει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, κάτι που θεωρεί λάθος για την ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Για τα πρότυπα τελειότητας και αυτοβελτίωσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ηθοποιός μίλησε για «ένα τρομακτικό μάρκετινγκ» που έχει στόχο κυρίως τις γυναίκες, με προϊόντα όπως κεριά, στικ και λάδια. Την πίεση για τη διαχείριση της εικόνας τη χαρακτήρισε «φοβερή επιβολή» και «μεγάλη σκληρότητα». «Δεν μπορώ να ζήσω όλη μου τη ζωή υπηρετώντας μια εικόνα», δήλωσε, προσθέτοντας ότι το πιο χρήσιμο στήριγμα σε δύσκολες στιγμές, όπως μια απώλεια ή μια κακή σχέση, είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Η παράσταση, όπως είπε, αγγίζει με ευαισθησία τη μοναξιά, την απομόνωση και την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή. Στη συνέντευξη αναφέρθηκε επίσης στην οικονομική ανασφάλεια, στις γυναικοκτονίες, στην τεχνητή νοημοσύνη και στη σημασία της πολιτικής συμμετοχής.