Haws Cinema: Η ταράτσα στη Γάζα που έγινε σινεμά για παιδιά και έκλεισε από βομβαρδισμό

Δύο αδελφές στη Γάζα, η Shaimaa και η Safaa Dhabban, μετέτρεψαν μια ταράτσα κτιρίου που είχε υποστεί ζημιές από τους βομβαρδισμούς σε μικρό κινηματογράφο για παιδιά. Το Haws Cinema άνοιξε τον Ιούνιο του 2026, αλλά αναγκάστηκε να κλείσει έπειτα από νέες ζημιές. Την ιστορία του κατέγραψε ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Husam Maarouf σε ρεπορτάζ με μαρτυρίες των δύο γυναικών και των μικρών θεατών.

Μία από αυτές τις μαρτυρίες αφορά ένα αγόρι που αγόρασε δύο εισιτήρια. Στην ερώτηση της Shaimaa γιατί, απάντησε ότι το δεύτερο ήταν για τον αδελφό του, που είχε σκοτωθεί στον πόλεμο. Έβλεπαν πάντα ταινίες μαζί και δεν ήθελε να δει την προβολή μόνος.

Από την παιδική συνήθεια στον κινηματογράφο

Οι δύο αδελφές μεγάλωσαν βλέποντας μαζί ταινίες κινουμένων σχεδίων, μια συνήθεια που κράτησαν και ως ενήλικες. Η Shaimaa σπούδασε πληροφορική και εργαζόταν ως γραφίστρια. Η Safaa σπούδασε αγγλική γλώσσα και μετάφραση και από την εφηβεία της μετέφραζε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Πριν από τον πόλεμο διατηρούσε επίσης μικρή διαδικτυακή επιχείρηση με κορεατικά τρόφιμα.

Την ιδέα για δικό τους κινηματογράφο την είχαν ήδη πριν από τον πόλεμο, όμως οι καταστροφές και ο εκτοπισμός ανέβαλαν τα σχέδιά τους. Τελικά επέλεξαν να στήσουν τον χώρο προβολών στην ταράτσα ενός πληγέντος κτιρίου, με στόχο να προσφέρουν στα παιδιά μια δραστηριότητα διαφορετική από την πολεμική καθημερινότητα.

Πριν από οποιαδήποτε άλλη εργασία, χρειάστηκε να απομακρύνουν με τα χέρια τους τα χαλάσματα, καθώς δεν υπήρχαν μηχανήματα. Επισκεύασαν τη σκάλα και κάλυψαν την ταράτσα με μουσαμάδες, υφάσματα και μεταλλικά φύλλα, ώστε να δημιουργηθεί σκοτεινός χώρος. Οι τρύπες που είχαν αφήσει οι εκρήξεις στους τοίχους χρησιμοποιήθηκαν ως αυτοσχέδια πλαίσια για αφίσες ταινιών.

Ρεύμα, ταινίες και πρόγραμμα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το ηλεκτρικό ρεύμα. Οι ηλιακοί συλλέκτες κόστιζαν υπερβολικά, ενώ η γεννήτρια είχε συχνές διακοπές, με αποτέλεσμα οι αδελφές να αγοράσουν και δεύτερη, παρά την έλλειψη και το υψηλό κόστος των καυσίμων. Η προμήθεια των ταινιών ήταν εξίσου επίπονη: με μεγάλο μέρος των τηλεπικοινωνιακών υποδομών κατεστραμμένο, η Safaa περνούσε ολόκληρες νύχτες για να κατεβάσει μία ταινία, αφού η σύνδεση διακοπτόταν συνεχώς.

Το πρόγραμμα επιλεγόταν με προσοχή. Οι αδελφές έβλεπαν κάθε ταινία πριν την προβάλουν, ώστε να αποφεύγονται σκηνές βίας για παιδιά που είχαν ζήσει βομβαρδισμούς, απώλειες και εκτοπισμό. Κυριαρχούσαν τα κινούμενα σχέδια, ενώ γίνονταν και δωρεάν προβολές για ορφανά παιδιά.

Για τη Safaa η προσπάθεια είχε και προσωπικό βάρος: ο σύζυγός της σκοτώθηκε στις αρχές του πολέμου και μεγαλώνει μόνη τις δίδυμες κόρες της. Ο κινηματογράφος θα μπορούσε να εξασφαλίσει μικρό εισόδημα και στις δύο οικογένειες. Πολλοί γονείς, ωστόσο, δεν είχαν χρήματα ούτε για το φθηνότερο εισιτήριο, ενώ οι κατεστραμμένοι δρόμοι κρατούσαν αρκετά παιδιά μακριά.

Το κλείσιμο και το μέλλον

Όσα παιδιά έφταναν στην αίθουσα έβρισκαν μια εμπειρία που είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τη ζωή τους. Ένα κορίτσι είπε ότι έβλεπε ταινίες στο κινητό του, μέχρι που έσπασε η οθόνη και ο πατέρας του δεν μπορούσε να πληρώσει την επισκευή. Ένα άλλο παιδί ήθελε να πάρει την οθόνη στη σκηνή όπου ζει με την οικογένειά του, αλλά δεν υπήρχε χώρος.

Σύμφωνα με τοπικό ρεπορτάζ της 30ής Αυγούστου, ο χώρος υπέστη νέες ζημιές από βομβαρδισμό και οι αδελφές αναγκάστηκαν να τον κλείσουν. Λόγω των οικονομικών δυσκολιών δεν μπορούσαν να ορίσουν ημερομηνία επαναλειτουργίας, και νεότερη επαναλειτουργία δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Η Shaimaa και η Safaa εξακολουθούσαν να επιθυμούν έναν μόνιμο κινηματογράφο για τα παιδιά της Γάζας, όπου θα μπορούν να συναντιούνται και να βλέπουν ταινίες μακριά από τις εικόνες της καταστροφής.