Κόλιν Φάρελ και Έμα Φόγκαρτι: Μια φιλία 15 ετών γίνεται ντοκιμαντέρ
Το «The Slightest Touch» καταγράφει τη φιλία του Ιρλανδού ηθοποιού με την 42χρονη Έμα Φόγκαρτι, που ζει με σοβαρή μορφή πομφολυγώδους επιδερμόλυσης, και την οικογενειακή ζωή του Φάρελ.

Ο Ιρλανδός ηθοποιός Κόλιν Φάρελ και η 42χρονη Έμα Φόγκαρτι, με την οποία τους συνδέει φιλία δεκαπέντε ετών, βρίσκονται στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ «The Slightest Touch» της Ρέιτσελ Φλάιτ, που ετοιμάζεται για την τηλεοπτική του πρεμιέρα. Οι δύο φίλοι μίλησαν σε κοινή συνέντευξη για τη γνωριμία τους, τον μαραθώνιο που έτρεξαν μαζί το 2024 και την απόφασή τους να ανοίξουν τις πόρτες της ζωής τους στις κάμερες.
Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, η Φόγκαρτι είχε εμφανιστεί δίπλα στον Φάρελ στο κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. Το HBO είχε στείλει ιδιωτικό αεροπλάνο στο Δουβλίνο για να τη μεταφέρει στην πρεμιέρα, καθώς ένα συνηθισμένο αεροπορικό ταξίδι θα ήταν πολύ δύσκολο για το σώμα της.
Η ζωή με την πομφολυγώδη επιδερμόλυση
Η Έμα Φόγκαρτι ζει με σοβαρή μορφή πομφολυγώδους επιδερμόλυσης, μιας σπάνιας γενετικής πάθησης που κάνει το δέρμα τόσο εύθραυστο ώστε και η ελάχιστη τριβή μπορεί να προκαλέσει πληγές. Περίπου το 80% του σώματός της δεν έχει ακέραιο δέρμα και χρειάζεται επιδέσμους. Η αλλαγή τους γίνεται μέρα παρά μέρα και διαρκεί από δύο έως τέσσερις ώρες.
Όταν γεννήθηκε, οι γιατροί προειδοποίησαν τους γονείς της ότι πιθανότατα δεν θα επιζούσε ούτε μία εβδομάδα. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία εν ζωή ασθενής με τη συγκεκριμένη μορφή της πάθησης στην Ιρλανδία.
Από μικρή προσπαθούσε να ζει όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητα. Στα δεκαοκτώ της έφυγε για σπουδές στο Λίμερικ και αργότερα εργάστηκε σε τράπεζα στο Δουβλίνο, ζώντας μόνη. Ένα κάταγμα στο πόδι, στα 23 της, την ανάγκασε να γυρίσει στο πατρικό της. Το 2019, έπειτα από διάγνωση καρκίνου, χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί το αριστερό της πόδι. Είχε ήδη αντιμετωπίσει την ασθένεια δύο φορές, καθώς λόγω της πάθησής της διατρέχει αυξημένο κίνδυνο.
Από ένα φιλανθρωπικό δείπνο σε έναν μαραθώνιο
Οι δύο φίλοι γνωρίστηκαν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια σε ένα φιλανθρωπικό δείπνο. Η Φόγκαρτι θυμάται ότι άρχισαν αμέσως να γελούν και να πειράζουν ο ένας τον άλλον. Στην αρχή αντάλλασσαν λίγα μηνύματα τον χρόνο, όμως η σχέση τους σταδιακά έγινε στενότερη. Όταν ο Φάρελ επιστρέφει στην Ιρλανδία από το Λος Άντζελες, περνά συχνά από το σπίτι της στην κωμόπολη Άμπεϊλιξ για τσάι και κουβέντα.
«Είμαι ένα κορίτσι από μια μικρή πόλη με μια τρομερή αναπηρία. Εκείνος είναι ένας τεράστιος σταρ του Χόλιγουντ», λέει η ίδια, περιγράφοντας πόσο απίθανη φαινόταν στην αρχή η φιλία τους. Η σχέση βάθυνε μετά τον ακρωτηριασμό, όταν, όπως θυμάται, ο Φάρελ ήταν από τους λίγους που τη ρώτησαν πώς αισθανόταν ψυχολογικά.
Το 2024, με αφορμή τα 40ά γενέθλιά της, οι δύο φίλοι συμμετείχαν στον Μαραθώνιο του Δουβλίνου και συγκέντρωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ για την οργάνωση Debra, που στηρίζει ανθρώπους με πομφολυγώδη επιδερμόλυση. Ο ηθοποιός έτρεξε ολόκληρη τη διαδρομή και στα τελευταία τέσσερα χιλιόμετρα έσπρωξε το αναπηρικό αμαξίδιο της Έμα μέχρι τον τερματισμό. Κάθε χιλιόμετρο αντιστοιχούσε σε μία δεκαετία της ζωής της.
Ο Φάρελ φοβόταν κυρίως μήπως μια λακκούβα ή ένα τράνταγμα τραυματίσει τη φίλη του. Εκείνη λέει ότι η αδρεναλίνη την εμπόδισε να νιώσει πόνο. Μετά τον αγώνα βρήκε μια πληγή στο γόνατο, την οποία αποδίδει στην τριβή του τζιν, και χρειάστηκε έναν χρόνο για να επουλωθεί.
Οι δύσκολες σκηνές και η οικογένεια του ηθοποιού
Η Φόγκαρτι επέμεινε να περιληφθούν στο ντοκιμαντέρ και οι σκηνές με την αλλαγή των επιδέσμων. Όπως εξηγεί, οι άνθρωποι βλέπουν τα δεμένα χέρια της, όχι τις πληγές από κάτω, και θεωρούσε αναγκαίο να φανεί τι σημαίνει πράγματι η καθημερινότητά της. Με το χιούμορ της, ξεκαθάρισε πάντως στους κινηματογραφιστές ότι δεν θα άφηνε την κάμερα να καταγράψει τα πάντα.
Ο Φάρελ είχε άλλον ενδοιασμό: μήπως η συμμετοχή του φανεί ως ακόμη μία ιστορία διάσημου ηθοποιού που επιδεικνύει την καλοσύνη του. Εξηγεί ότι η φιλία τους δεν στηρίζεται ούτε στην πάθηση της Έμα ούτε στη δική του φήμη.
Στο ντοκιμαντέρ ο ηθοποιός άνοιξε και την οικογενειακή του ζωή. Η κάμερα μπήκε στο σπίτι του στο Λος Άντζελες και κατέγραψε τους δύο γιους του, τον 23χρονο Τζέιμς και τον 17χρονο Χένρι. Ο Φάρελ μιλά ακόμη για τα χρόνια της εξάρτησής του από το αλκοόλ και τις ουσίες. Άρχισε να πίνει στα 13 ή 14 και τον Δεκέμβριο του 2005, μετά τα γυρίσματα του «Miami Vice», μπήκε σε κέντρο απεξάρτησης. Καθοριστικό ρόλο στην απόφασή του να μείνει νηφάλιος, όπως λέει, είχε ο μεγαλύτερος γιος του, που τότε ήταν δυόμισι ετών.
Ο Τζέιμς ζει με το σύνδρομο Άνγκελμαν, μια σπάνια γενετική διαταραχή που επηρεάζει τη νευρολογική ανάπτυξη και την επικοινωνία. Σε μια σκηνή του ντοκιμαντέρ μπαίνει απρόσμενα στο δωμάτιο ενώ ο πατέρας του δίνει συνέντευξη, και ο Φάρελ τον αγκαλιάζει. Όταν θυμάται τη στιγμή, δυσκολεύεται να μιλήσει.
Η σκηνοθέτρια Ρέιτσελ Φλάιτ, που έχει η ίδια μεγαλώσει με καθολική αλωπεκία, λέει ότι αναγνώρισε στην Έμα την εμπειρία του να είσαι διαφορετικός από τους άλλους, χωρίς να παρομοιάζει την κατάστασή της με τη σοβαρότερη πάθηση της Φόγκαρτι. Στόχος της ήταν να αφήσει τους δύο φίλους να μιλήσουν ελεύθερα, χωρίς προκαθορισμένες ερωτήσεις.







