«Κουζίνα»: Επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Κιβωτός η παράσταση του Γιώργου Κουτλή

Η «Κουζίνα» επιστρέφει από σήμερα, 14 Οκτωβρίου, στη σκηνή του Θεάτρου Κιβωτός για δεύτερη χρονιά, έπειτα από την επιτυχημένη περσινή της πορεία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Κουτλής, ο οποίος μίλησε για τις αφετηρίες της παράστασης και για το τι τον ώθησε να ασχοληθεί με το έργο του Γουέσκερ.

Ο Κουτλής έχει στο ενεργητικό του παραστάσεις όπως «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι», οι «Παίχτες», που έκαναν τρεις σεζόν με sold out, και το «Οξυγόνο».

Μια διασκευή χωρίς έτοιμο υλικό

Όπως εξήγησε ο σκηνοθέτης, στην αρχή ένιωθε μεγάλη ανασφάλεια. Είχε αποφασιστεί να γραφτεί εκ νέου το έργο, με μια διασκευή βασισμένη στο πρωτότυπο, και χωρίς δοκιμασμένο υλικό, όπως είπε, είναι σαν να μπαίνεις σε «εντελώς άγνωστα νερά». Έναν μήνα μετά την έναρξη των προβών, σε μια τηλεφωνική συζήτηση, κατέληξε ότι «βγαίνει» και ότι η παράσταση θα πάει καλά.

Για τον ίδιο, τα άγνωστα έργα δεν αποτελούν πρόβλημα, καθώς ψάχνει συνεχώς νέες ιστορίες για να τις συστήσει στο κοινό. Στα πολυανεβασμένα κλασικά, σημείωσε, τίθεται και το ερώτημα «γιατί να το ξανακάνεις εσύ αυτό που έχει γίνει τόσες φορές».

Η παραγωγικότητα ως βραχνάς

Ο Γιώργος Κουτλής περιγράφει την «Κουζίνα» ως πολιτική αλληγορία. Όπως είπε, αν ο Σαίξπηρ έλεγε «όλος ο κόσμος μια σκηνή», ο Γουέσκερ προτείνει «όλος ο κόσμος μια κουζίνα». Μάγειρες, σερβιτόροι και σεφ δημιουργούν μια μικρογραφία του πλανήτη, με κοινωνική διαστρωμάτωση, σχέσεις και όνειρα, μέσα σε αυτό που ο σκηνοθέτης αποκαλεί «κιμαδομηχανή του καπιταλισμού». Εκεί, όπως σημείωσε, ζητείται διαρκώς να παράγεις περισσότερο, χωρίς να ενδιαφέρει αν είσαι καλά.

Στην παράσταση, κατά τον Κουτλή, ο ιδιοκτήτης αντιπροσωπεύει το κεφάλαιο, ενώ ο σεφ είναι κι αυτός εργαζόμενος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη. Στο έργο υπάρχει ακόμη και ζητιάνος, που βρίσκεται στο χαμηλότερο σκαλί της κοινωνικής κλίμακας. Η κουζίνα που απεικονίζεται είναι, όπως εξήγησε, ένα εμπορικό «κοφτήρι», όπου μόνο το να βγαίνει το φαγητό έχει σημασία. Ο Γουέσκερ, είπε, το επέλεξε επίτηδες, καθώς δεν τον απασχολεί το φαγητό ως απόλαυση αλλά ως μηχανή παραγωγής.

Αυτό αποτυπώνεται και στη σκηνική εικόνα. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, οι σερβιτόρες φορούν ρούχα που παραπέμπουν σε φυλακισμένες και το σκηνικό θυμίζει καταφύγιο πολέμου. Φαγητό δεν εμφανίζεται πουθενά, εκτός από μία σκηνή στην οποία κάποιος μαγειρεύει με αγάπη για έναν άνθρωπο.

Λιγότερες παραστάσεις, περισσότερος χρόνος

Ο Κουτλής αναφέρθηκε και στην προσωπική του σύνδεση με το έργο. Όπως είπε, τον βρήκε σε μια περίοδο συνεχόμενων δουλειών και θεωρεί ότι έκανε την «Κουζίνα» ώστε να κάνει λιγότερες παραστάσεις. Πέρσι δούλεψε ουσιαστικά μόνο σε αυτήν, ενώ φέτος ανεβάζει μία παράσταση και ίσως μία ακόμη προς το καλοκαίρι. Όπως ανέφερε, έχει μειώσει τον ρυθμό, έχει αυξήσει τον χρόνο προετοιμασίας και προσπαθεί να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στη ζωή του, καθώς έχει αποκτήσει και παιδί.