Μάρμαρα του Παρθενώνα: «Σολομώντεια λύση» η πρόταση Οσμπορν για διαμοιρασμό
Η καθηγήτρια Νομικής Ειρήνη Σταματούδη κρίνει ότι η ιδέα της εκ περιτροπής έκθεσης των Γλυπτών δεν προσφέρει πραγματική λύση και αδικεί το μνημείο.
Την πρόταση του Τζορτζ Οσμπορν για διαμοιρασμό των Μαρμάρων του Παρθενώνα και εκ περιτροπής έκθεσή τους στο Μουσείο της Ακρόπολης και στο Βρετανικό Μουσείο αμφισβητεί η Ειρήνη Σταματούδη, καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Σύμφωνα με την ίδια, πρόκειται για μια «σολομώντεια λύση» που ακούγεται δίκαιη μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.
Η κ. Σταματούδη υποστηρίζει ότι το Βρετανικό Μουσείο δεν υπήρξε ποτέ τόσο σαφές ως προς τη θέση του. Κατά την εκτίμησή της, από πλευράς του μουσείου δεν έχει υπάρξει ουσιαστική πρόταση προς την Ελλάδα πέρα από την άρνηση, η οποία στηρίζεται στο νομοθετικό πλαίσιο που το διέπει, και, πρόσφατα, από την παρασκηνιακή προώθηση ενός χρονικά περιορισμένου δανεισμού. Όπως σημειώνει, τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί πρόοδος, όμως ο επιδιωκόμενος στόχος δεν έχει επιτευχθεί.
Ο Τζορτζ Οσμπορν, όπως επισημαίνει η ίδια, έχει πει στο παρελθόν και επαναλαμβάνει ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια λύση, προφανώς σε εκείνη που έχει ο ίδιος στο μυαλό του.
Η θεωρία του «Παγκόσμιου Μουσείου»
Κατά την καθηγήτρια, ο κ. Οσμπορν δεν προσθέτει κάτι νέο στο επιχείρημα του Βρετανικού Μουσείου για την παραμονή των Γλυπτών στη Βρετανία. Παραπέμπει στη θεωρία του «Παγκόσμιου Μουσείου», που υιοθετήθηκε το 2002 από 18 μουσεία με συλλογές από όλο τον κόσμο. Βάσει αυτής, το τμήμα των Γλυπτών που εκτίθεται στην Ελλάδα «μιλάει» για την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, ενώ το τμήμα στο Βρετανικό Μουσείο «μιλάει» για την ιστορία όλων των πολιτισμών, αφού οι επισκέπτες μπορούν να συγκρίνουν διαφορετικά αντικείμενα.
Η κ. Σταματούδη χαρακτηρίζει «τουλάχιστον άκομψο» να υποστηρίζεται ότι ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς εξυπηρετεί καλύτερα τον σκοπό του διαμελισμένο παρά ενωμένο. Προσθέτει ότι, ακόμη και αν τα Μάρμαρα δεν είχαν καταλήξει στη Βρετανία με τον τρόπο που κατέληξαν, δηλαδή έπειτα από βανδαλισμό του μνημείου και αφαίρεση χωρίς άδεια, θα ήταν δύσκολο να υποστηριχθεί ότι αρχιτεκτονήματα τέτοιου βεληνεκούς έχουν ρόλο να επιτελέσουν κατακερματισμένα.
Η παραβολή του Σολομώντα
Για να περιγράψει την πρόταση του κ. Οσμπορν, η καθηγήτρια επικαλείται την ιστορία του Σολομώντα. Δύο γυναίκες διεκδικούσαν το ίδιο μωρό και, όταν ο βασιλιάς αποφάσισε να το κόψουν στα δύο, η πραγματική μητέρα ζήτησε να δοθεί ολόκληρο στην άλλη, ώστε να μείνει ζωντανό. Κατά την κ. Σταματούδη, η λύση του διαμοιρασμού ακούγεται δίκαιη στα αυτιά ενός Βρετανού. Φοβάται όμως ότι αδικεί και καταδικάζει το πιο χαρακτηριστικό αριστούργημα της κλασικής Ελλάδας.
