Νεφρική ανεπάρκεια: Μελέτη αμφισβητεί ότι η αιμοκάθαρση είναι πάντα η λύση για ηλικιωμένους

Η αιμοκάθαρση δεν θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη πρώτη επιλογή για όλους τους ηλικιωμένους με προχωρημένη νεφρική ανεπάρκεια. Αυτό προκύπτει από τη μελέτη «Prepare for Kidney Care» ερευνητών του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, η οποία περιγράφεται ως η πρώτη τυχαιοποιημένη έρευνα του είδους της διεθνώς.

Πώς έγινε η μελέτη

Οι ερευνητές θέλησαν να διαπιστώσουν αν οι ηλικιωμένοι ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια και πολλαπλά προβλήματα υγείας ωφελούνται περισσότερο από την αιμοκάθαρση ή από μια οργανωμένη θεραπευτική προσέγγιση χωρίς εξωνεφρική κάθαρση.

Συμμετείχαν 445 ασθενείς από 31 νεφρολογικά κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου. Περίπου το 75% ήταν 80 ετών και άνω, ενώ οι υπόλοιποι ήταν 65-79 ετών, με επιβαρυμένη κατάσταση υγείας.

Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες. Η πρώτη προετοιμαζόταν για την έναρξη αιμοκάθαρσης και η δεύτερη ακολουθούσε πρόγραμμα συντηρητικής αντιμετώπισης (Conservative Kidney Management).

Όπως σημειώνουν οι ερευνητές, η συντηρητική προσέγγιση δεν σημαίνει εγκατάλειψη της θεραπείας. Πρόκειται για οργανωμένη ιατρική φροντίδα που περιλαμβάνει έλεγχο των συμπτωμάτων, φαρμακευτική αγωγή, διατροφική υποστήριξη, αντιμετώπιση των επιπλοκών και ανακούφιση από τα ενοχλήματα της προχωρημένης νεφρικής νόσου, χωρίς αιμοκάθαρση.

Τα αποτελέσματα

Η μέση διάρκεια παρακολούθησης ήταν 4,5 χρόνια. Όταν αξιολογήθηκαν συνδυαστικά η συνολική επιβίωση και η ποιότητα ζωής, καμία από τις δύο στρατηγικές δεν υπερείχε της άλλης.

Μόλις το 28% των ασθενών που προετοιμάζονταν για αιμοκάθαρση ξεκίνησε τελικά τη θεραπεία. Σύμφωνα με την ερμηνεία των ευρημάτων, στους ηλικιωμένους με σημαντική συνοσηρότητα και ευπάθεια ο κίνδυνος θανάτου από άλλες αιτίες μπορεί να είναι μεγαλύτερος από την πιθανότητα να χρειαστούν τελικά αιμοκάθαρση.

Εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας

Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας και καθηγητής Νεφρολογίας, Δρ Fergus Caskey, υποστηρίζει ότι τα ευρήματα αμφισβητούν την αντίληψη πως η αιμοκάθαρση είναι υποχρεωτικά το επόμενο βήμα για κάθε ασθενή με προχωρημένη νεφρική νόσο. Όπως εξηγεί, δεν πρέπει να θεωρείται μονόδρομος για κάθε ηλικιωμένο.

Κατά τον ίδιο, η επιλογή θεραπείας πρέπει να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τη νεφρική λειτουργία αλλά και τη συνολική κατάσταση υγείας, την ευπάθεια, τις συνυπάρχουσες παθήσεις, τη λειτουργική αυτονομία και τις προσωπικές προτεραιότητες του ασθενούς.

Η συντηρητική αντιμετώπιση μπορεί να περιορίσει την επιβάρυνση από τις συχνές μετακινήσεις, τις επαναλαμβανόμενες συνεδρίες και τις πιθανές επιπλοκές της αιμοκάθαρσης. Παράλληλα, επιτρέπει την επανεξέταση της απόφασης και τη μετάβαση στην αιμοκάθαρση, αν το επιθυμήσει ο ασθενής ή αλλάξουν οι κλινικές συνθήκες.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι τα αποτελέσματα αφορούν ηλικιωμένους με πολλαπλά προβλήματα υγείας ή ευπάθεια και δεν γενικεύονται σε νεότερους και λειτουργικά υγιέστερους ασθενείς, για τους οποίους η αιμοκάθαρση και η μεταμόσχευση νεφρού παραμένουν καθιερωμένες επιλογές.