Νέο είδος δεινοσαύρου αναγνωρίστηκε σε απολίθωμα που έμενε σε συρτάρι μουσείου επί έναν αιώνα
Τμήμα κρανίου από τη νήσο Γουάιτ, που φυλασσόταν από το 1924 στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, ανήκει σε άγνωστο μέχρι σήμερα σαρκοφάγο δεινόσαυρο.
Ένα απολίθωμα που φυλασσόταν για περίπου έναν αιώνα στις συλλογές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου αποδείχθηκε ότι ανήκει σε νέο είδος σαρκοφάγου δεινοσαύρου. Οι ερευνητές το ονόμασαν Invictibellatrix amberina και παρουσίασαν την ανακάλυψη στο επιστημονικό περιοδικό Royal Society Open Science.
Το ζώο, με μέγεθος μεγάλης τίγρης και εντυπωσιακά γαμψά νύχια, ζούσε πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια στη σημερινή νήσο Γουάιτ, στην Αγγλία. Είναι ο πρώτος δεινόσαυρος της ομάδας των μεγαραπτόρων που εντοπίζεται στην Ευρώπη.
Ένας θηρευτής με μεγάλα νύχια
Οι μεγαράπτορες ήταν ευκίνητοι δίποδοι θηρευτές και συγγενείς των τυραννοσαύρων, στους οποίους ανήκει και ο Τυραννόσαυρος Ρεξ. Σε αντίθεση με εκείνον, που στηριζόταν στα ισχυρά σαγόνια του, είχαν πιο λεπτό κρανίο και χρησιμοποιούσαν κυρίως τα μεγάλα μπροστινά άκρα και τα αιχμηρά, κυρτά νύχια τους.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο Invictibellatrix amberina είχε μήκος τρία έως τέσσερα μέτρα και ύψος λίγο πάνω από 1,5 μέτρο. Πιθανότατα το σώμα του καλυπτόταν εν μέρει από φτερά, ενώ τα νύχια του εκτιμάται ότι έφταναν τα 10 έως 20 εκατοστά. Τρεφόταν με μικρότερους δεινοσαύρους, σαύρες και θηλαστικά, και οι ερευνητές θεωρούν ότι κατείχε στην τροφική αλυσίδα θέση αντίστοιχη με της σημερινής ύαινας.
Το νέο είδος συγκαταλέγεται στους μικρότερους και αρχαιότερους γνωστούς μεγαράπτορες. Τα απολιθώματα της ομάδας είναι σπάνια και η εξέλιξή της παραμένει σχετικά άγνωστη, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στο εύρημα.
Ένα κομμάτι κρανίου που έμεινε απαρατήρητο
Το απολίθωμα είναι τμήμα από το πίσω μέρος του κρανίου. Το είχε βρει στους πρόποδες γκρεμού, στη νοτιοδυτική ακτή της νήσου Γουάιτ, ο ερασιτέχνης παλαιοντολόγος Ρέτζιναλντ Γουόλτερ Τούλι. Το μουσείο το απέκτησε το 1924, μαζί με περισσότερα από 1.000 άλλα απολιθώματα της συλλογής του.
«Είναι πραγματικά μυστήριο πώς αυτό το απολίθωμα πέρασε απαρατήρητο για τόσο καιρό, παραμένοντας σε ένα συρτάρι για σχεδόν 100 χρόνια», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, δρ Κάσιους Μόρισον, από το University College London.
Για την εξέταση, η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε αξονική τομογραφία και δημιούργησε τρισδιάστατο μοντέλο του τμήματος του κρανίου. Στη συνέχεια το συνέκρινε με κρανία τυραννοσαύρων, σπινοσαύρων, ραπτόρων και άλλων δίποδων σαρκοφάγων δεινοσαύρων. Χρησιμοποίησε επίσης μαθηματικά μοντέλα για να μελετήσει πώς εξαπλώθηκαν οι μεγαράπτορες στον πλανήτη, λαμβάνοντας υπόψη τα γνωστά απολιθώματα, τη γεωγραφία, το κλίμα και την εξέλιξη των δεινοσαύρων.
Παραμένει άγνωστο γιατί οι μεγαράπτορες φαίνεται ότι εξαφανίστηκαν από τις βόρειες περιοχές όπου ζούσαν. Μία πιθανή εξήγηση είναι οι αλλαγές στο κλίμα και στο περιβάλλον ή ο ανταγωνισμός με άλλους μεγάλους θηρευτές.
Η νήσος Γουάιτ θεωρείται μία από τις σημαντικότερες περιοχές της Βρετανίας για ευρήματα δεινοσαύρων, καθώς οι παράκτιοι γκρεμοί της προσφέρουν απολιθώματα εδώ και περισσότερα από δύο αιώνες. «Παρά τα περισσότερα από 200 χρόνια ανασκαφών και συλλογής απολιθωμάτων, η νήσος Γουάιτ συνεχίζει να μας εκπλήσσει με νέα είδη δεινοσαύρων», δήλωσε ο καθηγητής Πολ Μπάρετ από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη.
Όπως τόνισε, η ανακάλυψη δείχνει πόσα σημαντικά ευρήματα μπορεί να κρύβονται ακόμη στις παλιές συλλογές των μουσείων, περιμένοντας να μελετηθούν με σύγχρονες μεθόδους. «Ποιος ξέρει τι άλλο περιμένει να ανακαλυφθεί;», πρόσθεσε ο Μόρισον.
