Νίκος Αλιάγας: Η φωτογραφία από την κηδεία του πατέρα του, η πιο σκληρή και η ωραιότερη
Ο Νίκος Αλιάγας μίλησε στην πρεμιέρα της νέας εκπομπής της ΕΡΤ για τη φωτογραφία που τράβηξε στην κηδεία του πατέρα του και για τον λόγο που τη δημοσίευσε.

Ο Νίκος Αλιάγας αναφέρθηκε στη φωτογραφία που θεωρεί την ωραιότερη και ταυτόχρονα την πιο σκληρή της ζωής του: είναι η εικόνα του πατέρα του την ώρα της κηδείας. Μίλησε στον Κώστα Λασκαράτο, στο πλαίσιο της πρεμιέρας της νέας σειράς εκπομπών της ΕΡΤ «Η Ελλάδα στα μουσεία του κόσμου», το βράδυ του Σαββάτου 17 Οκτωβρίου.
Ο γνωστός παρουσιαστής μίλησε για τη σχέση που έχει αναπτύξει με τη φωτογραφία και περιέγραψε με ειλικρίνεια μια πολύ προσωπική στιγμή. «Η ωραιότερη φωτογραφία δυστυχώς ήταν και η πιο σκληρή που έχω βγάλει στη ζωή μου», ανέφερε. Πρόσθεσε ότι δεν γνωρίζει γιατί την τράβηξε.
Γιατί τη δημοσίευσε
Ο Νίκος Αλιάγας εξήγησε ότι δημοσίευσε τη φωτογραφία αφού πρώτα ρώτησε τη μητέρα του αν μπορούσε να το κάνει. Όπως είπε, το έκανε για τα παιδιά του και για τους επόμενους, αλλά και για τον ίδιο, «για να μην ξεχάσω να ζήσω».
Διευκρίνισε ότι δεν είχε μαζί του φωτογραφική μηχανή και ότι την τράβηξε με την κάμερα του κινητού του. Όπως σημείωσε, είναι η μόνη φωτογραφία αυτού του είδους που έχει βγάλει και δημοσιεύσει. Την περιέλαβε σε βιβλίο του, το οποίο, κατά τα λεγόμενά του, έχει τον τίτλο «Η δοκιμασία του χρόνου».
Η σκηνή της κηδείας
Ο παρουσιαστής περιέγραψε και όσα αντίκρισε εκείνη την ημέρα. Στεκόταν ακριβώς πίσω από το φέρετρο και απέναντί του βρισκόταν, όπως είπε, ολόκληρη η μικροκοινωνία της ζωής του πατέρα του. «Έφευγε ο πατέρας μου, ήρθαν οι ιερείς, αλλά απέναντι από τον πατέρα μου (…) ήταν όλη η μικροκοινωνία της ζωής του. Εκεί ήταν η αδελφή του, η ανιψιά του, ο παιδικός του φίλος, ο τσιγγάνος που ήρθε να δει, ο παπάς», δήλωσε.
Κλείνοντας, μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τον θάνατο. «Μπορεί να φαίνεται σκληρό, αλλά, αν δεν είσαι ικανός να κοιτάξεις τον θάνατο στα μάτια, πώς θα ζήσεις;», διερωτήθηκε. Αναρωτήθηκε επίσης πώς θα αποδεχθεί ότι μια μέρα θα έρθει η δική του σειρά «στην ίδια τρύπα, στο ίδιο χωριό». Όπως υπογράμμισε, «δεν είναι λύπη, είναι καταπληκτικό το να μπορείς να πεις… εδώ ανήκουμε».




