Νόμπελ Ειρήνης 2026 στη Νάβι Πιλάι: Το αστείο για τον Τραμπ και η πορεία της

Το Νόμπελ Ειρήνης 2026 απονεμήθηκε στη Νοτιοαφρικανή νομικό και πρώην δικαστή Ναβανεθέμ «Νάβι» Πιλάι. Η ίδια έμαθε τα νέα την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, ενώ βρισκόταν στη Νυρεμβέργη και συμμετείχε σε συμπόσιο διεθνούς δικαίου. Οι παρευρισκόμενοι την υποδέχθηκαν με θερμό χειροκρότημα.

Η πρώτη της αντίδραση καταγράφηκε σε βίντεο από τη γενική γραμματέα της Διεθνούς Αμνηστίας, Ανιές Καλαμάρ, η οποία το ανέβασε στο Χ. Η Καλαμάρ έγραψε ότι βρίσκονταν στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης και ότι δεν μπορεί να σκεφτεί ισχυρότερο σύμβολο για το βραβείο της Πιλάι.

Το αστείο για τον Τραμπ

«Αν χειροκροτήσετε λίγο πιο δυνατά, ίσως μοιραστώ το βραβείο με τον Τραμπ», σχολίασε η Πιλάι. «Όμως ως δικηγόρος και δικαστής πρέπει να επιβεβαιώσω» ότι είναι αλήθεια, πρόσθεσε γελώντας. Όπως φαίνεται στο βίντεο, έδειχνε έκπληκτη και συγκινημένη. Είπε επίσης: «Αυτό πρέπει να είναι αστείο. Είστε σίγουρη;» και εξήγησε ότι είχε δεχθεί τηλεφώνημα από τη Νορβηγία, αλλά αμφέβαλλε για το αν τα νέα ήταν αληθινά.

Το σχόλιό της συνδέεται με την περσινή νικήτρια, την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας Μαρία Κορίνα Ματσάδο. Εκείνη είχε αφιερώσει το βραβείο στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Τον Ιανουάριο του 2026, σε συνάντηση στον Λευκό Οίκο, του προσέφερε το χρυσό μετάλλιο, σε αναγνώριση της δέσμευσής του, όπως τη χαρακτήρισε η ίδια, για την ελευθερία στη Βενεζουέλα.

Η Πιλάι ανέφερε ακόμη: «Το τελευταίο πράγμα που έκανα ήταν να υποβάλω την έκθεση για τη Γάζα, στην οποία χαρακτηρίζω τα όσα συμβαίνουν εκεί γενοκτονία».

Η πορεία της Νάβι Πιλάι

Ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, Σίριλ Ραμαφόσα, δήλωσε ότι η απονομή αποτελεί «έναν βαθύ φόρο τιμής στο θάρρος, την ακεραιότητα και την αφοσίωση μιας ζωής υπέρ της δικαιοσύνης».

Η Πιλάι προέρχεται από οικογένεια της νοτιοαφρικανικής μειονότητας των Ινδών Ταμίλ. Οι πρόγονοί της μετανάστευσαν από την Ινδία και εργάζονταν σε φυτεία ζαχαροκάλαμου. Ο πατέρας της ήταν οδηγός λεωφορείου και η μητέρα της νοικοκυρά. Η οικογένεια, με τέσσερις κόρες, ζούσε στο Clairwood, φτωχή συνοικία κοντά στο Ντέρμπαν, όπου λόγω του απαρτχάιντ περιορίζονταν τα μέλη των ασιατικών μειονοτήτων. Οι γονείς της ενθάρρυναν τα παιδιά τους να σπουδάσουν, κάτι που δεν ήταν σύνηθες για την εποχή. Η ίδια είναι σήμερα χήρα και έχει δύο κόρες.

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Νάταλ. Επειδή στο καθεστώς του απαρτχάιντ κανένα δικηγορικό γραφείο δεν την προσλάμβανε λόγω καταγωγής, άνοιξε δικό της γραφείο και αγωνίστηκε μέσω της δουλειάς της κατά των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μετά από διδακτορικό στο Χάρβαρντ, έγινε δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας της. Από το 2003 έως το 2008 υπηρέτησε ως δικαστής στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης και στη συνέχεια ανέλαβε Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.