«ΝΤΑΡFΕΣΤΕΛΕΡ»: Ο Γρηγόρης Ποιμενίδης για τον ηθοποιό στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

Το «ΝΤΑΡFΕΣΤΕΛΕΡ», σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη, επιστρέφει στο Θέατρο Ρεκτιφιέ για δεύτερη σεζόν. Η παράσταση εξετάζει τι συμβαίνει όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη διεκδικεί τη θέση του ανθρώπου στη σκηνή. Με αφορμή την πρεμιέρα του νέου κύκλου, ο πρωταγωνιστής Γρηγόρης Ποιμενίδης μίλησε για τον ρόλο του και για το νόημα της θεατρικής συνάντησης.

Ο Γρηγόρης Ποιμενίδης υποδύεται τον ηθοποιό-άνθρωπο που αντιστέκεται στην πίεση της τεχνολογίας και αρνείται να εγκαταλείψει τη σκηνή. Το έργο θέτει ερωτήματα για την τέχνη, την ανθρώπινη παρουσία και την ανάγκη να παραμένουμε δημιουργοί σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Ένας ήρωας που επιμένει

Κατά τον ηθοποιό, ο ήρωας εμφανίζεται στην αρχή απομονωμένος και, για κάποιους, γραφικός. Όσο εξελίσσεται η παράσταση, οι θεατές μπαίνουν σταδιακά στην ψυχοσύνθεσή του και στο τέλος, όπως εκτιμά, αναθεωρούν και μπορεί να ταυτιστούν μαζί του. Τον παρομοιάζει με έναν Δον Κιχώτη, που αρνείται να δεχτεί ως αυτονόητο ό,τι του παρουσιάζουν ως τέτοιο. Οι «ανεμόμυλοι» του γελούν με την προσπάθειά του, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι όποιος πολεμά, διεκδικεί. «Ακόμα κι αν φύγεις από τη ζωή, πάντα μένει κάτι από σένα», σημείωσε.

Ως μεγαλύτερη ερμηνευτική δυσκολία ανέφερε την ισορροπία του ρόλου απέναντι στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ο ήρωας αντιδρά διαφορετικά με τον καθένα, ενώ φορτίζεται διαρκώς και φτάνει στο φινάλε κουβαλώντας αυτές τις αλληλεπιδράσεις. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, πρόσθεσε, του λένε από την αρχή πώς πρέπει να είναι και να αισθάνεται, όπως συμβαίνει και στην καθημερινότητα.

Για την επιστροφή σε έναν ρόλο, είπε πως δεν μπορεί να ονομάσει με ακρίβεια τι αλλάζει. Έχει όμως την αίσθηση ότι η εξερεύνηση συνεχίζεται από άλλη βάση, αφού κάθε παράσταση είναι μοναδική και η δουλειά του ηθοποιού είναι η διαρκής αναζήτηση των ορίων του χαρακτήρα.

Το λάθος και η συνεργασία με τον Δόβρη

Στο ερώτημα για το λάθος πάνω στη σκηνή, ο Γρηγόρης Ποιμενίδης εξήγησε ότι τα λάθη συμβαίνουν κυρίως στις πρόβες, όπου καταλαβαίνει κανείς τι δεν πρέπει να κάνει. Μετά την πρεμιέρα, συνέχισε, όταν δεν είναι εξόφθαλμα, τα αντιλαμβάνονται συνήθως μόνο οι ηθοποιοί. Το λάθος δεν αποκλείεται, μπορεί όμως να μειωθεί η πιθανότητά του με πολύ καλή προετοιμασία. Υπάρχει και ένα παράδοξο, όπως είπε: όσο πιο έντονα αντιστέκεται κανείς στο λάθος, τόσο πιθανότερο είναι να συμβεί.

Ανέφερε ότι ένα λάθος έχει βοηθήσει κάποιες φορές την επόμενη παράσταση να βγει καλύτερη. Αναφορικά με το «ΝΤΑΡFΕΣΤΕΛΕΡ», θυμήθηκε μια περίπτωση που δεν βγήκε στη σκηνή σε μια ατάκα που έπρεπε, και τον κάλυψαν οι συνάδελφοί του.

Για τον Θανάση Δόβρη, ο ηθοποιός μίλησε για φιλία πολλών ετών. Η θεατρική τους συνεργασία ξεκίνησε την τελευταία δεκαετία με το «ΓΚΙΑΚ» το 2016 στο θέατρο SKROW, και έχουν συνεργαστεί σε τρεις παραστάσεις που σκηνοθέτησε ο Δόβρης. Κατά τον Γρηγόρη Ποιμενίδη, η εμπειρία του σκηνοθέτη ως ηθοποιού λειτουργεί ευεργετικά, καθώς ξέρει τι να αποφύγει και οδηγεί τους συντελεστές χωρίς πίεση και βιασύνη, με σεβασμό στον χρόνο του καθενός.

Τι αναζητά το κοινό

Για τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, ο πρωταγωνιστής εκτίμησε ότι το θέμα της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι πολύ επίκαιρο και λειτούργησε ως αφορμή. Τόνισε ότι οι θεατές επιλέγουν συχνά ενστικτωδώς παραστάσεις που τους ενδιαφέρουν, ακόμη κι αν δεν παίζονται σε μεγάλα θέατρα ή δεν έχουν γνωστά ονόματα στη διανομή. Η συνύπαρξη ηθοποιών και κοινού όσο διαρκεί η παράσταση, είπε, είναι κάτι που σπάνια επιτυγχάνεται και, όταν λειτουργεί, γεννά νέα ερωτήματα, που το κοινό μεταφέρει και σε άλλους.

Σχετικά με τους άψογους τεχνητούς ερμηνευτές του έργου, είπε ότι δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά τι λείπει από μια τέλεια ερμηνεία. Το «άψογο», εξήγησε, αγγίζει για εκείνον τα όρια του ανέφικτου και είναι υποκειμενικό, αφού το αποτέλεσμα το κρίνει το ίδιο το κοινό.