Ο «Δράκουλας» του 1958 επιστρέφει αποκατεστημένος σε 4K με τρία λεπτά που είχε κόψει η λογοκρισία
Η ταινία του Τέρενς Φίσερ με τον Κρίστοφερ Λι προβάλλεται σε νέα έκδοση 4K UHD από τις 23 Νοεμβρίου, με υλικό που βρέθηκε σε αποθήκη της Warner Bros.
Ο «Δράκουλας» του 1958, με τον Κρίστοφερ Λι στον ρόλο του διάσημου κόμη, επιστρέφει στις αίθουσες σε πλήρως αποκατεστημένη έκδοση 4K UHD από τις 23 Νοεμβρίου. Η νέα εκδοχή περιλαμβάνει τρία λεπτά υλικού που είχαν αφαιρέσει οι βρετανοί λογοκριτές την εποχή της πρώτης προβολής.
Το υλικό αυτό βρέθηκε σε αποθήκη της Warner Bros. Τότε είχε κοπεί επειδή θεωρήθηκε ότι ξεπερνούσε τα όρια της ευπρέπειας των μέσων του 20ού αιώνα. Πρόκειται για πιο παρατεταμένα πλάνα με δαγκώματα στον λαιμό, για αιματοβαμμένα δόντια και για πιο εκτενή εκδοχή του θανάτου του Δράκουλα, που καίγεται από το φως.
Η αποκατάσταση σε 4K αναδεικνύει επίσης την αρχική φωτογραφία σε Technicolor του Τζακ Άσερ. Τα κόκκινα στοιχεία του κάδρου, όπως κουρτίνες, βιβλία, μαντήλια και πιόνια σκακιού, ξεχωρίζουν πλέον πολύ πιο έντονα από τις πρώτες σκηνές. Έτσι προετοιμάζεται το κοινό για το κοντινό πλάνο όπου το στόμα, τα δόντια και τα μάτια του Δράκουλα είναι βαμμένα στο ίδιο έντονο κόκκινο.
Η ταινία είχε προκαλέσει αίσθηση και στην εποχή της. Ακόμη και χωρίς τα επιπλέον πλάνα χαρακτηρίστηκε με επισήμανση X και οι κριτικοί τη χαρακτήρισαν «σοκαριστική» και «ανατριχιαστική». Ο κριτικός Βίνσεντ Κάνμπι την είχε περιγράψει ως «τόσο αιματηρή όσο επιτρέπει ο νόμος».
Το ερωτικό υπόβαθρο της ιστορίας
Ο σκηνοθέτης Τέρενς Φίσερ είχε χωρίσει σκόπιμα τους χαρακτήρες σε δύο ομάδες. Από τη μία βρίσκονταν άκαμπτοι, καταπιεσμένοι άνδρες, όπως ο Τζόναθαν Χάρκερ (Τζον Βαν Έισεν), ο Βαν Χέλσινγκ (Πίτερ Κούσινγκ) και ο σεμνός Άρθουρ Χόλμγουντ (Μάικλ Γκοφ). Από την άλλη βρίσκονταν γυναίκες βαθιά ανικανοποιημένες, που έρχονται ξαφνικά αντιμέτωπες με τον ακόρεστο ήρωα του Λι.
Ο Φίσερ είχε περιγράψει το δάγκωμα του βρικόλακα ως «το αποκορύφωμα μιας σεξουαλικής εμπειρίας». Όπως είχε δηλώσει, ο Δράκουλας «εκμεταλλευόταν τις σεξουαλικές απογοητεύσεις των γυναικών θυμάτων του».
Το 1958, την εποχή του Χάρολντ Μακμίλαν, μια τέτοια προσέγγιση αποτελούσε ριζοσπαστική ανατροπή της «φυσικής τάξης» και θεωρούνταν ανησυχητική. Η νέα έκδοση επαναφέρει στη μεγάλη οθόνη τις σκηνές που τότε κρίθηκαν υπερβολικές.
