Ο «Μεσημεράς» του Ηλία Φουντούλη: από παιδική απειλή σε μυθιστόρημα τρόμου
Ο Ηλίας Φουντούλης μιλά για το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο Μεσημεράς», μια ιστορία τρόμου στην ορεινή Αρκαδία του 1993, από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Με το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο Μεσημεράς», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος, παρουσιάζεται στο αναγνωστικό κοινό ο Ηλίας Φουντούλης. Η υπόθεση τοποθετείται το καλοκαίρι του 1993 σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας και βασίζεται σε μια φράση που πολλοί άκουγαν στα παιδικά τους χρόνια: «Πέσε για ύπνο γιατί θα σε πάρει ο Μεσημεράς!».
Ο συγγραφέας, γνωστός από το stand-up comedy, τα λογοπαίγνια και τη γαστρονομική και ταξιδιωτική δημοσιογραφία, μίλησε για το βιβλίο και για τη σχέση του με το είδος του τρόμου.
Μια φράση χωρίς ιστορία
Ο Φουντούλης θυμάται ότι άκουσε για πρώτη φορά τον Μεσημερά από τα μεγαλύτερα ξαδέλφια του, πριν από περίπου 40 χρόνια. Όπως εξηγεί, δεν υπήρχε καμία άλλη πληροφορία: κανείς δεν ήξερε ποιος είναι, από πού έρχεται, ποιος τον έστειλε, γιατί αρπάζει παιδιά και αν μπορεί να σταματήσει. Αυτά τα ερωτήματα, λέει, ήταν αρκετά για να στηρίξουν ένα ολόκληρο βιβλίο.
Επειδή η δοξασία δεν είχε στέρεο υλικό για επεξεργασία, ο ίδιος έφτιαξε τους δικούς του κανόνες. Όπως αναφέρει, «δεν υπήρχε υλικό πάνω στο οποίο μπορούσα να δουλέψω πέρα από τη συγκεκριμένη φράση». Έτσι έστησε μια συνθήκη όπου κάποια παιδιά πρέπει να «θυσιαστούν» στο καλοκαίρι και ο Μεσημεράς εμφανίζεται για να εισπράξει το τίμημα.
Ο τρόμος μέσα στο οικείο
Στο βιβλίο, η ανεμελιά, η νοσταλγία και η αίσθηση ασφάλειας συνυπάρχουν με μια απειλή που παραμονεύει. Ο συγγραφέας λέει ότι ήθελε να δείξει πώς ο φόβος μπορεί να γεννιέται εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει προστασία. Ως παραδείγματα αναφέρει από το αίσθημα ότι κάτι βρίσκεται μαζί σου κάτω από τα σκεπάσματα έως την ενδοοικογενειακή βία. «Ο φόβος πολλαπλασιάζεται εκεί που θα έπρεπε να νιώθεις ασφάλεια», σημειώνει.
Οι ήρωες υποφέρουν μέσα στο «safe space» του χωριού τους. Όσο πιο ειδυλλιακή και νοσταλγική γινόταν η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα, τόσο εντονότερη θα ήταν, κατά τον Φουντούλη, η αντίθεση με την έλευση του κακού.
Από το διήγημα στο μυθιστόρημα
Ο Φουντούλης έχει ήδη κυκλοφορήσει δύο συλλογές διηγημάτων τρόμου, τα «Κάτι χαμογελάει στις σκιές» και «Χαρτί και καλαμάρι». Ο «Μεσημεράς» είναι η πρώτη του δουλειά σε μεγαλύτερη φόρμα. Όπως λέει, η γραφή είναι για εκείνον τρόπος έκφρασης και ανακούφισης, ένας τρόπος να ξορκίζει ό,τι τον απασχολεί, τον φοβίζει ή τον θυμώνει.
Για τη σχέση χιούμορ και τρόμου, παρατηρεί ότι τα δύο είδη μοιάζουν στη γραφή, με μία διαφορά: «η κωμωδία βασίζεται αποκλειστικά στην ανατροπή αυτού που λίγο πριν θεωρούσες δεδομένο». Η διάθεση προσαρμόζεται, κατά τον ίδιο, ανάλογα με το περιεχόμενο. Αυτή η επιλογή χωρίζει ένα κακό αστείο από μια παράγραφο που περιγράφει με αχρείαστες λεπτομέρειες μια δολοφονία.
Η μεγαλύτερη έκταση άλλαξε και τον τρόπο δουλειάς του. Ο συγγραφέας λέει ότι έγινε πιο επίμονος και πιο μεθοδικός, και ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να ολοκληρώσει το βιβλίο. Τα διηγήματα, σημειώνει, του ταιριάζουν περισσότερο ως είδος, ενώ η νουβέλα ήταν πιο κουραστική. Ανακάλυψε πάντως με χαρά ότι, όταν κάποιος κολλήσει σε ένα μεγάλο έργο, οι χαρακτήρες, αν είναι σωστά δουλεμένοι, μπορούν να τον βγάλουν από τη δύσκολη θέση.







