Οδός Πινδάρου: οι ιστορίες των κτιρίων που σηματοδοτούν την είσοδο στο Κολωνάκι

Η αρχή της οδού Πινδάρου, από την Ακαδημίας ώς τη Σόλωνος, είναι ένα από τα τμήματα του Κολωνακίου με την πιο πυκνή ιστορική φόρτιση. Στο κομμάτι αυτό περιλαμβάνεται και η συμβολή με την οδό Αλεξάνδρου Σούτσου. Τα κτίρια που σώζονται εκεί, αλλά και όσα χάθηκαν, αφηγούνται μια διαδρομή που φτάνει από τον 19ο αιώνα στη μεταπολεμική Αθήνα.

Το Μέγαρο Δεληγεώργη και οι απειλές κατεδάφισης

Την περιοχή ορίζει το Μέγαρο Δεληγεώργη, που χτίστηκε περίπου το 1890. Η πρόσοψή του βλέπει στην οδό Κανάρη και η πλαϊνή όψη στην Πινδάρου, ενώ λειτουργεί ουσιαστικά ως πύλη εισόδου στο Κολωνάκι. Στη μεταπολεμική Αθήνα συνδέθηκε με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Το κτίριο κινδύνευσε να κατεδαφιστεί δύο φορές: γύρω στο 1970 και το 1932. Τότε, καταχώριση της εταιρείας μελετών και κατασκευών «Νεοτεχνική» ανέφερε ότι το μέγαρο, πρώην Λέσχη Κωνσταντινουπόλεως, είχε παραχωρηθεί «προς κατεδάφισιν και ανέγερσιν πολυωρόφου Μεγάρου σε σχέδια αρχιτέκτονος Κώστα Κακιούζη». Το σχέδιο δεν προχώρησε.

Στη δεξιά πλευρά του δρόμου επιβιώνει μια σειρά προπολεμικών κτιρίων. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το διώροφο σπίτι δίπλα στο μέγαρο, με μορφή Arts and Crafts και αναφορές σε έναν ιδιότυπο αρ νουβό. Στο σπίτι αυτό συνδέεται το τραγικό συμβάν του 1934, όταν ο 22χρονος Ελληνορουμάνος πρίγκιπας Θεόδωρος Καλημάλης έχασε την ισορροπία του και σκοτώθηκε. Έκανε επίδειξη ακροβασίας στους φίλους του, περπατώντας στην κορνίζα του δεύτερου ορόφου. Εκείνη την περίοδο στο σπίτι ζούσε η ζωγράφος πριγκίπισσα Μπιλάσι Καντακουζηνού. Η ελληνορουμανική αυτή ιστορία έχει και άλλη ένδειξη: στον αριθμό 4 στεγαζόταν προπολεμικά η ρουμανική πρεσβεία.

Τα αρχοντικά που εξαφανίστηκαν

Στην απέναντι πλευρά, εκεί όπου η Αλεξάνδρου Σούτσου συναντά την Πινδάρου, υπήρχαν ώς τη δεκαετία του 1950 δύο τριώροφα νεοκλασικά αρχοντικά, στους αριθμούς 5 και 7. Το πρώτο ήταν το σπίτι της οικογένειας Τριανταφύλλου, δηλαδή του Αττίκ. Το είχε χτίσει ο πατέρας του, μετά την αναχώρησή του από την Αίγυπτο λίγο μετά το 1900, αλλά πέθανε πρόωρα και δεν πρόλαβε να το χαρεί. Στη βιογραφία του Αττίκ της Δανάης Στρατηγοπούλου (εκδόσεις Εστία, 1984) αναφέρεται ότι στο απέναντι αρχοντικό έμεναν ο πρίγκιπας Ανδρέας με την πριγκίπισσα Αλίκη.

Στον αριθμό 7 είχε νοικιάσει τον πρώτο όροφο το ζεύγος Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού. Εκεί δημιούργησαν για πρώτη φορά το φιλολογικό τους σαλόνι, το λεγόμενο «πράσινο σαλόνι», που είχε ζωγραφίσει ο Σπύρος Βασιλείου. Όταν το κτίριο καταδικάστηκε σε κατεδάφιση, οι Κατακουζηνοί μετακόμισαν περί το 1960 στην Αμαλίας 4. Εκεί η μουσειολόγος Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου, η οποία υπήρξε η ψυχή της Οικίας Κατακουζηνού, ανέστησε το πράσινο σαλόνι της Πινδάρου.

Η δεξιά πλευρά του δρόμου διασώζει ρυθμούς της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής από το 1890 ώς το 1935. Στο παλαιότερο διώροφο πολλοί θυμούνται ακόμη τον «Γεροφοίνικα» και, στον όροφο, τις κορνίζες του Ασημάκη. Αριστερά του, σε μια κλειστή και έρημη νεοκλασική αυλή, δύο πήλινες Καρυάτιδες στέκουν σαν φρουροί. Γύρω τους μπλέκονται οι ιστορίες ιατρείων, κομμωτηρίων, γκαλερί και κοσμικών κέντρων με ζωντανή μουσική της μεταπολεμικής Αθήνας.