Περίπου 300 θεατρικές σκηνές στην Αττική: το ζήτημα της νέας σεζόν
Στην έναρξη της θεατρικής χρονιάς, η προσφορά παραστάσεων στην Αττική παραμένει τεράστια, με τους καλλιτέχνες να δουλεύουν χωρίς σαφές θεσμικό πλαίσιο.
Με την έναρξη της νέας θεατρικής σεζόν, οι θεατές στην Αττική έρχονται αντιμέτωποι με μια ιδιαίτερα πυκνή και κατακερματισμένη προσφορά παραστάσεων. Οι θεατρικές σκηνές της περιοχής προσεγγίζουν τις 300, χωρίς να υπολογίζονται οι μη αδειοδοτημένοι χώροι, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται νέες. Σύμφωνα με την καταγραφή που παρουσιάζεται σε σχολιασμό για την έναρξη της χρονιάς, μέχρι στιγμής έχουν προστεθεί τρία νέα θέατρα και δεν είναι γνωστό πόσες ακόμη μικρές σκηνές θα ανοίξουν μέσα στη σεζόν.
Οι περισσότερες σκηνές, σχεδόν το 60%, διαθέτουν από 30 έως 200 θέσεις.
Εναλλασσόμενο ρεπερτόριο και «σούπερ μάρκετ» παραστάσεων
Εκτός από τα μεγάλα θέατρα γύρω από την πλατεία Συντάγματος και το Κολωνάκι, οι υπόλοιπες σκηνές εφαρμόζουν εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. Σύμφωνα με τον ίδιο σχολιασμό, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί οι θιασάρχες με κοινό που μπορεί να στηρίξει μια παράσταση για ολόκληρη τη σεζόν. Εξαίρεση αποτελεί η Μπέτυ Αρβανίτη.
Κάποιοι χώροι έχουν μετατραπεί σε θεατρικά «σούπερ μάρκετ». Παρουσιάζουν διαφορετική παράσταση κάθε μέρα ή ανά δύο ημέρες, ενώ άλλοι διαφημίζουν ρεπερτόριο «για λίγες μόνο παραστάσεις», με παράταση για όσες έχουν καλή προσέλευση.
Λίγοι οργανισμοί, όπως το θέατρο Πορεία, το Προσκήνιο και το Θέατρο του Νέου Κόσμου, έχουν διαμορφώσει διακριτό καλλιτεχνικό στίγμα με σταθερές ομάδες συνεργατών. Το Εθνικό Θέατρο, η Στέγη και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά αντιμετωπίζονται χωριστά. Ο κανόνας, κατά τον σχολιαστή, είναι θεατρικές ομάδες που περιοδεύουν αναζητώντας φθηνή στέγη.
Η μεγάλη προσφορά δεν θεωρείται από μόνη της αρνητική. Αναφέρεται μάλιστα παράσταση σε καφενείο της Αθήνας από νέους ηθοποιούς, που χαρακτηρίζεται συγκινητική. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην απουσία κανόνων, καθώς όχι μόνο νέοι αλλά και καταξιωμένοι καλλιτέχνες προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ασταθές περιβάλλον.
Το θεσμικό πλαίσιο
Σύμφωνα με τον σχολιασμό, λείπει σαφής πολιτική για το θέατρο και τα κονδύλια για τον πολιτισμό είναι περιορισμένα. Παλαιότερα οι θεατρικοί οργανισμοί χρηματοδοτούνταν με βάση το έργο τους, ενώ σήμερα οι επιχορηγήσεις έχουν περιοριστεί σε μικρά ποσά για πολλούς. Σε αρκετές περιπτώσεις η απόρριψη αιτήματος δεν αιτιολογείται, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για την αξιοπιστία των κριτηρίων.
Ως αναγκαία μέτρα προτείνονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και οι αμειβόμενες πρόβες σε οργανωμένους θεατρικούς χώρους. Το ζήτημα, όπως επισημαίνεται, αφορά πολιτική επιλογή για τη στήριξη του ελληνικού θεάτρου.
