Πέθανε στα 102 της η Εύα Μαρί Σεντ, βραβευμένη με Όσκαρ πρωταγωνίστρια του Χόλιγουντ

Η Εύα Μαρί Σεντ, μία από τις τελευταίες πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, πέθανε στις 6 Οκτωβρίου στο σπίτι της στο Λος Άντζελες, σε ηλικία 102 ετών. Ήταν η γηραιότερη ηθοποιός που είχε τιμηθεί ποτέ με Όσκαρ και έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου χάρη στη συνεργασία της με τον Έλια Καζάν και τον Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Από το Νιούαρκ στη Νέα Υόρκη

Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1924 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε σε οικογένεια Κουάκερων. Στην αρχή σκόπευε να γίνει δασκάλα, όμως στο Πανεπιστήμιο Bowling Green του Οχάιο γνώρισε το θέατρο και άλλαξε πορεία. Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, δούλεψε στο ραδιόφωνο και στη ζωντανή τηλεόραση και παρακολούθησε μαθήματα στο Actors Studio με δάσκαλο τον Λι Στράσμπεργκ.

Το 1953 έπαιξε στο Μπρόντγουεϊ στο έργο «The Trip to Bountiful», δίπλα στη Λίλιαν Γκις. Η ερμηνεία της τράβηξε την προσοχή του Έλια Καζάν, που έψαχνε νέο πρόσωπο για το «Λιμάνι της αγωνίας» (1954). Εκεί υποδύθηκε την Ίντι Ντόιλ, αδελφή δολοφονημένου λιμενεργάτη, που ερωτεύεται τον πρώην πυγμάχο Τέρι Μαλόι, ρόλο του Μάρλον Μπράντο. Στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, σε ηλικία 29 ετών, κέρδισε το Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου.

Η συνεργασία με τον Χίτσκοκ

Το Χόλιγουντ την κατέτασσε αρχικά σε ρόλους εύθραυστων και ηθικών γυναικών, όπως στα «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» και «Όσα δεν σβήνει ο χρόνος», και τα δύο του 1957. Στο δεύτερο συμπρωταγωνίστησε με τον Μοντγκόμερι Κλιφτ και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Ο Χίτσκοκ όμως τη διάλεξε για κάτι διαφορετικό: τη μοιραία γυναίκα στο «Στη σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» (1959), δίπλα στον Κάρι Γκραντ.

Όπως θυμόταν η ίδια, ο σκηνοθέτης δεν ήθελε να την ξαναδεί σε σκηνές «πάνω από τον νεροχύτη», αφού οι θεατές έβλεπαν αρκετούς νεροχύτες στα σπίτια τους. Της ζήτησε επίσης να χαμηλώσει τη φωνή της και διάλεξε ο ίδιος τα ρούχα της σε επίσκεψη στο πολυκατάστημα Bergdorf Goodman της Νέας Υόρκης. Η σκηνή στο βαγόνι-εστιατόριο του τρένου παραμένει από τις πιο χαρακτηριστικές της ταινίας. Η αρχική ατάκα της περιείχε τη φράση «δεν κάνω ποτέ έρωτα με άδειο στομάχι». Λόγω λογοκρισίας άλλαξε στο μοντάζ σε «δεν συζητώ ποτέ για έρωτα με άδειο στομάχι», αν και η κίνηση των χειλιών της δείχνει ακόμη την πρώτη εκδοχή.

Τηλεόραση, θέατρο και τελευταίες εμφανίσεις

Το 1960 βρέθηκε στην Κύπρο και στο Ισραήλ για τα γυρίσματα της «Εξόδου» του Όττο Πρέμινγκερ, με συμπρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν. Το 1966 πρωταγωνίστησε στο «Grand Prix» του Τζον Φρανκενχάιμερ, δίπλα στον Ιβ Μοντάν. Από τη δεκαετία του 1970 στράφηκε ξανά στο θέατρο και στην τηλεόραση. Συγκέντρωσε πέντε υποψηφιότητες για βραβείο Emmy και κέρδισε το 1990 για τη μίνι σειρά «People Like Us». Εμφανίστηκε και στη σειρά «Moonlighting», ως μητέρα της Σίμπιλ Σέπερντ.

Στον κινηματογράφο επέστρεφε πιο αραιά. Υποδύθηκε τη μητέρα του Τομ Χανκς στο «Έτσι είναι η ζωή» (1986) και τη θετή μητέρα του Κλαρκ Κεντ στο «Superman: Η επιστροφή» (2006). Το 2014 πρωταγωνίστησε στη «Μια χειμωνιάτικη ιστορία», σε έναν από τους τελευταίους κινηματογραφικούς ρόλους της. Συνέχισε να δουλεύει και ως ηθοποιός φωνής στη σειρά κινουμένων σχεδίων «The Legend of Korra», όπου έδωσε φωνή στην ηλικιωμένη Κατάρα.

Μέχρι το τέλος αντιμετώπιζε με αυτοσαρκασμό τον χρόνο και τον μύθο της. Στις 4 Μαρτίου 2018, στα 94 της, ανέβηκε στη σκηνή του Dolby Theatre για την 90ή τελετή των Όσκαρ και η αίθουσα σηκώθηκε όρθια να την χειροκροτήσει. Εκείνη σχολίασε: «Μόλις συνειδητοποίησα κάτι: είμαι γηραιότερη από την Ακαδημία!».