Σαμ Πέκινπα: Ο μύθος και το έργο ενός «μετρ της βίας»
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης των αντι-γουέστερν συνδέθηκε με μια θρυλική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Από τα πρώτα του βήματα ως τις ταινίες που τον καθιέρωσαν.
Ο Σαμ Πέκινπα, ο Αμερικανός σκηνοθέτης που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου για τα στυλιζαρισμένα «λουτρά αίματος» στις ταινίες του, παραμένει μία από τις πιο συζητημένες μορφές του αμερικανικού γουέστερν. Η προσωπική του μυθολογία θεωρείται εξίσου εντυπωσιακή με τους ήρωες που έφερε στην οθόνη.
Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι ήταν γιος Ινδιάνου αρχηγού φυλής. Οι βιογράφοι του και τα μέλη της οικογένειάς του το διέψευδαν κατηγορηματικά. Φέρεται να κουβαλούσε πάντοτε το πιστόλι του, ενώ ο εθισμός του στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά συνόδευε μια συμπεριφορά με συμπτώματα διπολικής διαταραχής ή παράνοιας. Κανείς δεν μπόρεσε να θέσει διάγνωση με σιγουριά.
Ο δημιουργός των αντι-γουέστερν
Η φιλμογραφία του αποτελείται κυρίως από γουέστερν, ή μάλλον αντι-γουέστερν, όπου το απομυθοποιητικό βλέμμα συναντούσε ακραία στυλιστικά ευρήματα: ένα ιδιότυπο, νευρώδες μοντάζ και βίαιες σκηνές σε αργή κίνηση. Το ερώτημα αν θα υπήρχαν οι σπαγγέτι γουέστερν ή ορισμένες από τις σημαντικότερες ταινίες των Μάρτιν Σκορσέζε, Κλιντ Ίστγουντ και Τζον Γου χωρίς τον Πέκινπα αναδεικνύει το βάρος της επιρροής του.
Τα πρώτα βήματα
Ο Πέκινπα γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια δικαστών και πολιτικών της Καλιφόρνια. Σπούδασε Ιστορία και ξεκίνησε ως σκηνοθέτης θεάτρου σε ακαδημαϊκό περιβάλλον. Από παιδί ήταν ατίθασος· απολύθηκε μάλιστα από τηλεοπτικό σόου επειδή αρνήθηκε να φορέσει γραβάτα. Η σχέση του με τους παραγωγούς του ήταν συχνά συγκρουσιακή.
Πρώτη του ταινία ήταν το «The Deadly Companions» (1961), μετά από θητεία ως βοηθός του Ντον Σίγκελ, σε ταινίες όπως το «Invasion of the Body Snatchers» (1956), και ως σεναριογράφος σε τηλεοπτικές σειρές. Η ταινία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, και ο ίδιος αποποιήθηκε την ευθύνη, επικαλούμενος έλλειψη δημιουργικής ελευθερίας.
Το επόμενο φιλμ, «Ride the High Country» (1962), διακρίθηκε σε φεστιβάλ και κέρδισε τα εύσημα κριτικών όπως η Πολίν Κέιλ και ο Άντριου Σάρις. Παρ' όλα αυτά, στελέχη της MGM δεν πίστευαν ότι ένα ρεβιζιονιστικό γουέστερν θα μπορούσε να αγγίξει το κοινό.
