Σκοτάδης: το ιστορικό ουζερί της Αίγινας που ξεκίνησε ως καφενές των ψαράδων

Στην παραλία της πόλης της Αίγινας βρίσκεται εδώ και οκτώ δεκαετίες ο Σκοτάδης, ένα από τα πιο γνωστά ουζερί του νησιού. Το μαγαζί αποτελεί σημείο συνάντησης για ντόπιους και επισκέπτες, και το φθινόπωρο, όταν οι ρυθμοί πέφτουν και το νησί αλλάζει όψη, μπορεί να γίνει από μόνο του αφορμή για μια εκδρομή.

Από καφενείο σε ουζερί

Η ιστορία ξεκινά το 1945, όταν ο Ιωάννης Αλιφαντής άνοιξε έναν μικρό καφενέ στον γιαλό, κοντά στο σημείο όπου έδεναν τα ψαροκάικα. Το μαγαζί άνοιγε πριν ξημερώσει, ώστε να προλάβουν οι ψαράδες που ετοιμάζονταν να βγουν στη θάλασσα. Σέρβιρε καφέδες και ψαρόσουπα, ενώ το απόγευμα, με την επιστροφή των βαρκών, οι άνθρωποι του λιμανιού περνούσαν για ούζο και μεζέ. Επειδή τον έβρισκαν πάντα στη δουλειά από τα χαράματα, του έμεινε το παρατσούκλι «Σκοτάδης», που πήρε και το μαγαζί.

Το 1980 ο καφενές πέρασε στον γαμπρό του ιδρυτή, τον Στέλιο Λυκούρη, ο οποίος τον μετέτρεψε σε ουζερί. Στο μενού μπήκαν το χταπόδι στα κάρβουνα, τα τηγανητά ψάρια και οι θαλασσινοί μεζέδες. Στα τραπέζια κάθονταν ψαράδες, μόνιμοι κάτοικοι και παραθεριστές, αλλά και άνθρωποι των τεχνών που είχαν συνδέσει τη ζωή τους με το νησί, μεταξύ αυτών ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Νίκος Κούνδουρος.

Η τρίτη γενιά

Το 2002 το μαγαζί ανέλαβε ο Γιώργος Λυκούρης, γιος του Στέλιου και εγγονός του ιδρυτή. Διατήρησε τον χαρακτήρα του ουζερί, έδωσε όμως μεγαλύτερη έμφαση στην κουζίνα, στην επιλογή των πρώτων υλών και στην παρουσίαση των πιάτων. Ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στο μαγαζί, βοηθώντας στις δουλειές μετά το σχολείο. Σπούδασε Ναυτιλιακά στην Αθήνα και στο Λονδίνο και επέστρεψε στην Αίγινα. Ξεκίνησε ως σερβιτόρος και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση του εστιατορίου. Σήμερα ασχολείται με την οργάνωση, τις πρώτες ύλες και το μενού, σε συνεργασία με την κουζίνα.

Η σχέση της οικογένειας με τη θάλασσα προηγείται του εστιατορίου. «Η οικογένεια του μπαμπά μου ήταν βουτηχτές, ήταν σφουγγαράδες», λέει ο Γιώργος Λυκούρης. Ο παππούς του ήταν καπετάνιος σε σφουγγαράδικο και ο πατέρας του είχε συμμετάσχει σε ταξίδια μαζί τους.

Από εκείνα τα χρόνια θυμάται και την τηγανόσουπα, μια λιτή συνταγή των ανθρώπων της θάλασσας. «Ο πατέρας μου έκανε μια τηγανόσουπα. Παίρνανε νερό από τη θάλασσα και βάζανε μέσα ό,τι ψάρι είχαν πιάσει», εξηγεί, προσθέτοντας ότι έμπαιναν επίσης λαχανικά, ώστε να γίνει μια σούπα στο τηγάνι. Όπως περιγράφει, ήταν «μια ωραία σουπίτσα, θρεπτική», που γινόταν πολύ χορταστική όταν βουτούσε κανείς μέσα ψωμί.

Η σημερινή, πιο δημιουργική κουζίνα του Σκοτάδη, σύμφωνα με την ιστορία του μαγαζιού, έχει τις ρίζες της σε τέτοιες γεύσεις, που γεννήθηκαν από την ανάγκη και την εμπειρία όσων γνώριζαν καλά τη θάλασσα.