Στεφανία Γουλιώτη: Ο «Άμλετ» του Καραντζά κάνει πρεμιέρα στο Βεάκειο τα Χριστούγεννα
Η Στεφανία Γουλιώτη υποδύεται τον Άμλετ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο Βεάκη ανήμερα των Χριστουγέννων.

Την πρωτοεμφανιζόμενη στον ρόλο του Άμλετ Στεφανία Γουλιώτη θα δει το κοινό στο θέατρο Βεάκη, όπου η παράσταση του Δημήτρη Καραντζά κάνει πρεμιέρα ανήμερα των Χριστουγέννων. Η ηθοποιός υποδύεται τον πρίγκιπα της Δανίας του Σαίξπηρ στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Βρίσκεται εδώ και μήνες σε μια εντατική περίοδο προετοιμασίας, με μελέτη και πρόβες.
Η ίδια περιγράφει πρόγραμμα γεμάτο: βιβλία και κείμενα για τον Σαίξπηρ, πρόβες, καθημερινές υποχρεώσεις και λίγη γυμναστική. Στα χέρια της έχει ένα πακέτο σελίδων με χειρόγραφες σημειώσεις, παραπομπές και διορθώσεις πάνω στο κείμενο του έργου.
Ένας ρόλος που δεν τον είχε στο μυαλό της
Ο «Άμλετ» δεν ήταν ανάμεσα στους ρόλους που η Γουλιώτη είχε βάλει στο στόχαστρο της θεατρικής της πορείας. Όπως λέει, τον τελευταίο καιρό μελετούσε τον «Ριχάρδο Β΄», καθώς ο Σαίξπηρ την τραβά. Τα ζητήματα του φύλου και της σχέσης του αρσενικού με το θηλυκό την απασχολούν και προσωπικά, όπως εξηγεί. Στο άκουσμα του «Άμλετ», σημειώνει, «ένα πυροτέχνημα άναψε μέσα μου».
Για την επιλογή μιας γυναίκας στον ρόλο διατυπώνει τη δική της εκδοχή. Πιστεύει ότι ο Καραντζάς ίσως έκρινε πως με την πεπατημένη θα περιοριζόταν καλλιτεχνικά. Μια διαφορετική παρουσία, όπως λέει, «κουνάει» τα νοήματα. Θεωρεί ωστόσο ότι το φύλο δεν είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του κειμένου. Κατά την άποψή της, για να αναζητηθεί σωστά ο ρόλος χρειάζονται και τα δύο φύλα στη σκηνή, αφού όσα συνομιλούν με τον Άμλετ «δεν έχουν φύλο».
Η ανάγνωση της ηθοποιού για το έργο
Η Γουλιώτη μιλά για έναν ήρωα που κινείται ανάμεσα σε περισσότερους από έναν κόσμους. Θυμίζει τη στιγμή που ο Άμλετ αναρωτιέται πώς έγινε και η μητέρα του παντρεύτηκε τον θείο του τόσο σύντομα μετά τον θάνατο του πατέρα του. Την παρομοιάζει με μια ερωτική απώλεια, όταν βλέπει κανείς τον άλλον να προχωρά γρήγορα και αναθεωρεί όσα στήριζαν τον κόσμο του. Την ουσία του τραγικού ήρωα την εντοπίζει στη διαρκή σύγκρουση, στην ανατροπή και στη μετατόπιση κόσμων.
Το έργο το χαρακτηρίζει «τρομερά μεταφυσικό». Κατά τη γνώμη της, ο Σαίξπηρ κάνει απτή τη μεταφυσική και δείχνει ότι η στέρεη ύλη δεν αρκεί ποτέ. Ως παράδειγμα αναφέρει τη φράση «Μετά τον αιώνα του σώματος, ποιος αναλαμβάνει τα όνειρα;».
Όσο για το τι της έμαθε ο ρόλος σε δύο μήνες προβών, απαντά ότι η διαδρομή του καθενός δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικών ερεθισμάτων. Συνηθίζουμε, λέει, να συνδέουμε όσα ζούμε με συγκεκριμένους ανθρώπους. Ο Άμλετ της έδειξε ότι ορισμένα πράγματα συμβαίνουν επειδή έχει έρθει η στιγμή τους και όχι επειδή κάποιος υπήρξε το ερέθισμα.
Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε με αφορμή την παράσταση και κινήθηκε γύρω από την εκδίκηση του Άμλετ εναντίον του θείου του, Κλαύδιου, για τη δολοφονία του πατέρα του. Επίσης θίχτηκαν η οικογένεια ως χώρος αγάπης και προδοσίας και η βία στις ανθρώπινες σχέσεις. Συζητήθηκε ακόμη το ερώτημα αν οι πράξεις βίας αποκαθιστούν την ηθική τάξη. Ο Σαίξπηρ μετέτρεψε ένα από τα παλαιότερα δραματουργικά μοτίβα, την εκδίκηση του γιου για τον φόνο του πατέρα, σε βαθιά εξέταση της ανθρώπινης ύπαρξης, με το ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει».







