«The Future»: πρεμιέρα απόψε για τη μουσική παράσταση του Γιώργου Πατεράκη
Η παράσταση «The Future (Το Μέλλον)» του Γιώργου Πατεράκη κάνει πρεμιέρα απόψε στον Βοτανικό και συνδυάζει μουσική, εικόνα και σκέψη με σαρδόνιο χιούμορ.
Με πρεμιέρα απόψε, Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, παρουσιάζεται στον Βοτανικό η παράσταση «The Future (Το Μέλλον)», ένα «MusiCoMedia show» που συνδυάζει μουσική, εικόνα και σκέψη. Τη σύλληψη, την καλλιτεχνική επιμέλεια και τα βίντεο υπογράφει ο Γιώργος Πατεράκης, ο οποίος παίζει και πιάνο. Οι παραστάσεις θα δοθούν στο Baumstrasse (Σερβίων 8) στις 6, 7, 13 και 14 Νοεμβρίου, στις 21:00.
Δύο εκπομπές, δύο εικόνες του μέλλοντος
Η αφετηρία της παράστασης ήταν δύο βρετανικές τηλεοπτικές εκπομπές της δεκαετίας του 1960. Στην πρώτη, το 1964, ο Άρθουρ Κλαρκ προέβλεπε ένα μέλλον πέρα από κάθε φαντασία, με τηλεργασία, ψηφιακούς νομάδες, τηλεϊατρική, τεχνητή νοημοσύνη, smartphones και 3D printers. Στη δεύτερη, το 1966, μαθητές σχολείου περιέγραφαν τον κόσμο του 2000 με πολύ πιο σκοτεινά χρώματα: μαζική ανεργία, απώλεια της ανθρώπινης ταυτότητας, ψηφιακή απομόνωση και υπερεξειδίκευση.
Ο Γιώργος Πατεράκης εξηγεί ότι η αντίθεση ανάμεσα στην ενήλικη αισιοδοξία και στο σκοτεινό μέλλον της παιδικής φαντασίας τον εντυπωσίασε. Αρχικά ήθελε να φτιάξει μια «παραμυθητική» παράσταση, που θα παρηγορεί και θα δείχνει τη φωτεινή πλευρά του κόσμου. Όπως λέει, το αποτέλεσμα βγήκε «κάπως σαρδόνιο».
Το παρελθόν ως οδηγός για το μέλλον
Για τον τίτλο, ο δημιουργός σημειώνει ότι δεν υπόσχεται πολλά: παραπέμπει απλώς στο «μέλλον» των ανθρώπων άλλης εποχής. Το 2000, που τότε φάνταζε απόμακρο, είναι σήμερα παρελθόν. Κάνοντας λόγο για ένα «αδιανόητο παρόν», υποστηρίζει ότι πρέπει να ξαναδιαβάσουμε το χθες και το σήμερα της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής, αν θέλουμε να διδαχθούμε κάτι.
Για τη δημιουργία του προγράμματος, παρομοιάζει τη διαδικασία με το μαγείρεμα. Ξεκίνησε με σκοπό να φτιάξει μια καλοσυνάτη παράσταση, αλλά τελικά τον καθοδήγησαν τα «υλικά» που βρήκε στον δρόμο του. Από τους ρόλους που αναλαμβάνει δεν ξεχωρίζει κανέναν και λέει ότι θα προτιμούσε να κάθεται σε μια γωνιά και να βλέπει και να ακούει. Αυτό που απολαμβάνει πραγματικά είναι η περίοδος της προετοιμασίας, ιδίως τώρα που το κουαρτέτο και η χορωδία βρίσκονται, όπως λέει, σε ώριμη μουσική φάση.
Για το χιούμορ που διατρέχει τη δουλειά του λέει ότι δεν το κάνει επίτηδες. Το περιγράφει ως έναν τρόπο «να λες τα πράγματα χωρίς να τα λες».
Ρωτήθηκε ποιον ήχο ή ρυθμό θα επέλεγε για το μέλλον. Απάντησε ότι έψαξε τι απέγιναν οι μαθητές του 1966. Όπως είπε, μία από τις μαθήτριες έγινε αεροσυνοδός της EasyJet και φωτογραφιζόταν με τον ιδρυτή της εταιρείας, Στέλιο Χατζηιωάννου, ενώ μια άλλη έγινε γραμματέας στη MI6. Το βρίσκει «πολύ ειρωνικό» και γι' αυτό δεν θέλει να περιγράψει το αύριο, αφού, όπως είπε, «ακόμα προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις καταιγιστικές εικόνες του σήμερα».
Οι συντελεστές
Στη σκηνή βρίσκονται η Αντιγόνη Γκόγκη (φωνή), η Έλλη Κετεντζιάν (φωνή, βιολοντσέλο), η Αθηναΐδα Μαρκαντώνη (φωνή) και ο Νίκος Ταξιλτάρης (φωνή, κιθάρα). Φιλική συμμετοχή έχει η χορωδία String Theory.
