Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη: «Η προσωπική ευθύνη ξεκινά όταν γίνεσαι μάρτυρας της αδικίας»

Η ταινία «Θάλασσα από Γυαλί» του Αλέξη Αλεξίου, σκηνοθέτη του «Τετάρτη 04:45», κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους αύριο, Πέμπτη 12 Νοεμβρίου. Με αφορμή την έξοδό της, η πρωταγωνίστρια Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη μίλησε για τον ρόλο της και για το κοινωνικό ζήτημα που βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας.

Το έργο αφηγείται την ιστορία δύο γυναικών διαφορετικής γενιάς. Οι δύο ηρωίδες έρχονται κοντά και δημιουργούν μια απρόσμενη συμμαχία απέναντι σε ό,τι τις καταπιέζει. Ο κινηματογραφικός τόνος συνδυάζει το κοινωνικό δράμα με στοιχεία αστυνομικού θρίλερ και νουάρ.

Η Ανδρεαδάκη υποδύεται μια γυναίκα 65 ετών, που έχει χάσει τον σύζυγό της και βρίσκεται σε καμπή της ζωής της. Αντιμέτωπη με την κακοποίηση μιας νεότερης γυναίκας, αναγκάζεται να πάρει θέση.

Για την προσέγγιση του χαρακτήρα, η ηθοποιός περιέγραψε μια σταδιακή διαδικασία. Όπως είπε, βρέθηκε μπροστά σε έναν γρίφο, τον οποίο πλησίασε μέσα από τη δουλειά, τις αναγνώσεις του σεναρίου με τον σκηνοθέτη και τις πρόβες με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Σημείωσε ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονταν μέσα στο σενάριο και ότι δεν της ήταν τίποτα εύκολο.

Η ίδια αναφέρθηκε και στον τρόπο που ξεκίνησε η συνεργασία. Ο Αλέξης Αλεξίου, σύμφωνα με όσα έχει πει ο ίδιος, έγραψε το σενάριο έχοντας εκείνη στον νου από την αρχή, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει. Η Ανδρεαδάκη διηγήθηκε ότι ο σκηνοθέτης και εκείνη μένουν στην ίδια περιοχή, στην Καλλιθέα, και συναντήθηκαν σε ένα καφέ κοντά τους, όπου της εμπιστεύθηκε το σενάριο. Είπε ότι θαύμαζε τις ταινίες του και ότι η πρόταση της έδωσε χαρά και κίνητρο να δικαιώσει την εμπιστοσύνη του.

Αποκάλυψε επίσης ένα κοινό στοιχείο που, όπως ανέφερε, την έδεσε με τον Αλεξίου: οι πατέρες και των δύο έζησαν την εξορία στη Μακρόνησο. Αυτό, κατά τα λεγόμενά της, φώτισε την προϊστορία του χαρακτήρα της. Το σενάριο, πρόσθεσε, της έδωσε «ένα τοπίο που χρειαζόταν να δω, μια αποσκευή μνήμης».

Για το πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη, η Ανδρεαδάκη ήταν σαφής: «Η προσωπική ευθύνη ξεκινά την στιγμή που γίνεσαι μάρτυρας της αδικίας και του αδιεξόδου του άλλου· ή θα τον βοηθήσεις ή θα γυρίσεις από την άλλη και θα απομακρυνθείς». Η ηρωίδα της, όπως είπε, επέλεξε τον δύσκολο δρόμο, με τις όποιες συνέπειες.

Για την κοινωνία, εκτίμησε ότι τα αντανακλαστικά της παραμένουν «μουδιασμένα» και ότι συχνά κρύβονται πίσω από τον φόβο και τη βολική σιωπή του «δεν με αφορά». «Όταν όμως κλείνεις τα μάτια, γίνεσαι μέρος του προβλήματος», σημείωσε.