Infernogallus jamesi: ο μικρόσωμος δεινόσαυρος με ράμφος παπαγάλου που έτρωγε φρούτα

Ένα νέο είδος δεινοσαύρου, που φαίνεται πως τρεφόταν κυρίως με φρούτα, περιέγραψαν παλαιοντολόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για τον Infernogallus jamesi, ένα μικρόσωμο ζώο που έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν από τη μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.

Τα απολιθώματα εντοπίστηκαν στις πολιτείες Μοντάνα και Βόρεια Ντακότα. Το όνομα του είδους σημαίνει «κότα της κόλασης» και παραπέμπει τόσο στην εμφάνιση του ζώου όσο και στον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek, όπου βρέθηκαν τα κατάλοιπά του.

Ένα ασυνήθιστο ζώο

Ο Infernogallus είχε μήκος περίπου 1,5 μέτρο και ζύγιζε μόλις 11 κιλά, με μέγεθος που θυμίζει μεγάλη γαλοπούλα. Το κεφάλι του έμοιαζε με εκείνο παπαγάλου και αντί για δόντια διέθετε ράμφος, κατάλληλο για την επεξεργασία μαλακών τροφών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το σώμα του καλυπτόταν από φτερά, αν και στα συγκεκριμένα απολιθώματα δεν διατηρήθηκαν άμεσα στοιχεία που να το επιβεβαιώνουν.

Στον ίδιο σχηματισμό έχουν βρεθεί λείψανα γνωστών δεινοσαύρων, όπως ο Τυραννόσαυρος, ο Τρικεράτοπας και ο Αγκυλόσαυρος, με τους οποίους το νέο είδος μοιραζόταν το οικοσύστημα.

Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες γνώριζαν ότι οι δεινόσαυροι κατανάλωναν κρέας, φυτά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, άλλα μέλη του είδους τους. Δεν υπήρχαν όμως επαρκείς αποδείξεις για δεινοσαύρους με εξειδικευμένη διατροφή βασισμένη στους καρπούς.

Οι προσαρμογές του στόματος

Το σημαντικότερο εύρημα αφορά τη δομή του στόματος. Οι ερευνητές εντόπισαν τρεις ανατομικές προσαρμογές που επέτρεπαν στον δεινόσαυρο να μασά και να πολτοποιεί φρούτα:

Η πρώτη ήταν η διάταξη των μυών της γνάθου, που εξασφάλιζε κινήσεις μπρος-πίσω. Η δεύτερη ήταν μια κινητή άρθρωση, η οποία επέτρεπε στη γνάθο να μετακινείται προς τα εμπρός. Η τρίτη αφορούσε ειδικές αυλακώσεις και προεξοχές στο ράμφος, που διευκόλυναν τον τεμαχισμό μαλακών φυτικών τροφών.

Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Γκρεγκ Φάνστον, επικεφαλής της έρευνας, αντίστοιχες προσαρμογές παρατηρούνται μεμονωμένα σε σημερινά πτηνά και χελώνες, κανένα όμως σύγχρονο ζώο δεν τις συγκεντρώνει και τις τρεις.

Ο ρόλος στα οικοσυστήματα

Τα πρώτα ανθοφόρα φυτά είχαν εμφανιστεί περίπου 130 εκατομμύρια χρόνια πριν, και το εύρημα ανοίγει νέο κεφάλαιο στη μελέτη της σχέσης τους με τους δεινοσαύρους. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο Infernogallus ενδέχεται να κατανάλωνε καρπούς παρόμοιους με σημερινά μούρα, κεράσια, ροδάκινα και ελιές, συμβάλλοντας παράλληλα στη μεταφορά των σπόρων τους.

Εξετάζεται επίσης το ενδεχόμενο οι δεινόσαυροι αυτοί να βοήθησαν στην εξάπλωση φυτών με μεγάλους σπόρους, ωστόσο οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι απαιτούνται περισσότερα στοιχεία. Όπως σημειώνουν, το εύρημα δείχνει ότι η διατροφή των προϊστορικών ζώων ήταν πιθανότατα πολύ πιο ποικιλόμορφη απ’ όσο είχε εκτιμηθεί ως τώρα.