«Ομόνοια – μια μυθοπλασία»: Ένας θάνατος που δεν έγινε είδηση στο θέατρο Δίπυλον
Η παράσταση των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη στήνει ένα σύγχρονο «whodunit» στην Ομόνοια του 2028 και παίζεται έως τις 6 Δεκεμβρίου.

Στην πλατεία Ομονοίας του 2028 βρίσκεται ένας νεκρός, όμως την επόμενη ημέρα καμία είδηση δεν γράφεται γι' αυτόν. Αυτό το κενό αποτελεί την αφετηρία της παράστασης «Ομόνοια – μια μυθοπλασία», που παρουσιάζεται στο θέατρο Δίπυλον από τις 22 Οκτωβρίου έως τις 6 Δεκεμβρίου.
Οι σκηνοθέτες Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης συνυπογράφουν τη δραματουργία με τον Μιχάλη Πητίδη. Αντλούν υλικό από αληθινά περιστατικά και συνεντεύξεις και συνθέτουν μια φανταστική αλλά οικεία εικόνα της πλατείας. Το βασικό ερώτημα είναι πόση σημασία έχει ένας θάνατος όταν κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να τον καταγράψει. Στην παράσταση, ό,τι δεν «ποστάρεται» είναι σαν να μην έγινε ποτέ.
Ένα σύγχρονο «whodunit»
Το έργο παίρνει τη μορφή αστυνομικού μυστηρίου με στοιχεία αστυνομικής φαντασίας. Διατηρεί τη μεταδραματική στόχευση, αλλά αλλάζει τη μέθοδο εργασίας σε σχέση με το προηγούμενο θρίλερ του Αζά, τα «Σκυλιά». Ο αφηγητής εμφανίζεται με τη διαδικτυακή ταυτότητα «Άγνωστος Χ» και στον πρόλογο απειλεί χαριτολογώντας ότι, αν η ιστορία δεν αρέσει, θα τη μεταφέρει στη «Στέγη».
Ο «Άγνωστος Χ» διαχειρίζεται διαμερίσματα Airbnb στη γειτονιά. Για να βρει τον δολοφόνο επιστρατεύει την τεχνολογία, σεξεργάτριες, influencers και τα περιστέρια της πλατείας. Η αστυνομία παρουσιάζεται σατιρικά και αδιάφορη να λύσει την υπόθεση. Ο υπόκοσμος της περιοχής, με ναρκωτικά, πορνεία, σωματεμπορία και θανάτους στο πεζοδρόμιο, αποτυπώνεται χωρίς ωραιοποίηση.
Η σκηνογραφία της Ελένης Στρούλια περιλαμβάνει μακέτες αναγνωρίσιμων κτιρίων, με το σιντριβάνι στο κέντρο. Απλώνονται στο δάπεδο σαν επιτραπέζιο παιχνίδι και παραπέμπουν στην πόλη ως ταμπλό, όπου τα πιόνια τα μετακινούν πάντα άλλοι.
Οι ερμηνείες και η κριτική αποτίμηση
Στη διανομή ξεχωρίζει η Στέλλα Βογιατζάκη, ενώ στέρεες χαρακτηρίζονται και οι ερμηνείες των Τίτου Γρηγορόπουλου, Κατερίνας Κρίστο, Παναγιώτας Παπακυριακού και Μιχάλη Πητίδη. Το παίξιμο ρέπει συχνά προς την υπερβολή, ιδίως στα σατιρικά πρόσωπα.
Κατά την κριτική αποτίμηση, το πρώτο μισό κρατά το μέτρο της φόρμας του «ψευδοντοκιμαντέρ», που οι σκηνοθέτες γνωρίζουν καλά. Η σάτιρα της αστυνομίας και οι σκηνές με αισθητική κόμικ θεωρούνται εύστοχες. Αντίθετα, το μοτίβο των influencers κρίνεται εύκολο και προβλέψιμο, με στιγμές διδακτισμού. Η προσθήκη νέων θεμάτων, όπως οι θεωρίες συνωμοσίας και η διαδικτυακή κυκλοφορία της πληροφορίας, δυσκολεύει τη σύνθεση. Στο φινάλε η στροφή προς το νουάρ και το πιστολίδι ενισχύουν την αίσθηση διάλυσης, με αποτέλεσμα ο θεατής να μένει μετέωρος μπροστά σε ένα διασπασμένο θέμα.
Η παράσταση «Ομόνοια – μια μυθοπλασία» παρουσιάζεται στο θέατρο Δίπυλον έως τις 6 Δεκεμβρίου.







