«Ενοικιάζεται»: Η στεγαστική κρίση γίνεται μαύρη κωμωδία στο Θέατρο Χορν

Η στεγαστική κρίση, με την αγωνία της αναζήτησης σπιτιού στην Αθήνα, γίνεται θεατρικό κείμενο στο «Ενοικιάζεται» της Νεφέλης Μαϊστράλη. Η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο Χορν, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, κάθε Σάββατο έως Τρίτη και θα παρουσιάζεται έως τις 12 Δεκεμβρίου.

Η συγγραφέας και ο σκηνοθέτης έχουν συνεργαστεί τα τελευταία χρόνια σε αρκετές παραστάσεις. Ανάμεσά τους είναι οι «Αριστερόχειρες» για τις Παιδοπόλεις του Εμφυλίου, οι «Σπυριδούλες» στο Φεστιβάλ Αθηνών και η «Αθανασία» για τον κοινωνικό και θρησκευτικό μεσσιανισμό. Αυτή τη φορά στρέφονται σε ένα ζήτημα που αφορά φοιτητές, νέους, ζευγάρια και ηλικιωμένους, με καυστικό χιούμορ και ρεαλισμό.

Ένας χωρισμός μέσα σε νοικιασμένο διαμέρισμα

Η πλοκή επικεντρώνεται στη Μαρία και τον Παναγιώτη. Αφού ερωτεύτηκαν, νοίκιασαν διαμέρισμα στην οδό Αγίας Ζώνης, στην Κυψέλη, και έφτιαξαν έναν κοινό μικρόκοσμο με αναμνήσεις, γάτες και φυτά. Οι τσακωμοί και οι κούτες της μετακόμισης δεν άργησαν να εμφανιστούν.

Η Νεφέλη Μαϊστράλη εξηγεί ότι το έργο γεννήθηκε από προσωπική εμπειρία. «Βγήκα στην αγορά να ψάξω σπίτι και βρέθηκα αντιμέτωπη με αυτόν τον κυκεώνα», λέει. Όπως αναφέρει, ο Θανάσης Ζερίτης μοιραζόταν το ίδιο βίωμα και συμφώνησαν ότι το θέμα «καίει πάρα πολύ κόσμο».

Η συγγραφέας είχε από καιρό στο μυαλό της ένα έργο για δύο πρόσωπα, που θα διερευνά πόσο μπορεί να διαρκέσει ένας χωρισμός. Αυτή την ιδέα την συνδύασε με τη στεγαστική αγωνία. «Ο χωρισμός τους είναι σαν ένα τεντωμένο σχοινί και ακριβώς μέσα από αυτή την ακραία πίεση γεννιούνται κωμικές καταστάσεις», σημειώνει, χαρακτηρίζοντας το έργο μαύρη κωμωδία, επειδή «από μόνο του το ζήτημα της στέγασης σήμερα είναι αδιανόητα σκληρό».

Η Κυψέλη και η μνήμη των τοίχων

Η επιλογή της Κυψέλης ως χώρου της ιστορίας δεν είναι τυχαία. Εκεί βρήκε σπίτι η ίδια η δημιουργός, ενώ η γειτονιά θεωρείται πολυπολιτισμικός και ζωντανός πυρήνας της πόλης. Για τη Μαϊστράλη, τα διαμερίσματα δεν είναι απλώς τέσσερις τοίχοι αλλά φορείς μνήμης. Στην παράσταση υπάρχει και η ιστορία του «ντουβαριού», που αναρωτιέται πόσους νοικάρηδες, έρωτες, γεννήσεις και χωρισμούς έχει δει από τη δεκαετία του ’70 έως σήμερα.

Κατά τη συγγραφέα, η ανασφάλεια γύρω από τη στέγη δεν βαραίνει μόνο την τσέπη αλλά δοκιμάζει και τις σχέσεις. «Οι άνθρωποι απλώς συγκατοικούν, δεν συνυπάρχουν», λέει, και προσθέτει ότι το στεγαστικό αφήνει μια διαρκή αβεβαιότητα και οδηγεί σε αμέτρητους συμβιβασμούς.

Περιγράφει επίσης πώς βιώνεται η αναζήτηση σπιτιού. Το ραντεβού με μεσίτη, όπως λέει, θυμίζει πλέον συνέντευξη για δουλειά: ντύνεσαι προσεγμένα και προσπαθείς να δείξεις τον καλύτερό σου εαυτό, για να μπορέσεις να πληρώσεις ένα σωρό χρήματα απλώς για να έχεις κάπου να μείνεις. Όπως υποστηρίζει, τα ενοίκια ξεκινούν από υπέρογκα ποσά την ώρα που ο βασικός μισθός παραμένει χαμηλός. Η συνθήκη αυτή, κατά την ίδια, αφορά «όποιον δεν έχει ιδιόκτητη στέγη», καθώς με τη λήξη του συμβολαίου ξεκινά ξανά ένας «εξουθενωτικός αγώνας δρόμου».