Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενέ έρχονται για πέντε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη
Η παράσταση της ομάδας Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης στις 6, 7, 8, 14 και 15 Νοεμβρίου.
Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενέ, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, θα παρουσιαστούν στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης για πέντε μόνο παραστάσεις, στις 6, 7, 8, 14 και 15 Νοεμβρίου. Η παραγωγή της ομάδας Σημείο Μηδέν έρχεται στη συμπρωτεύουσα έπειτα από την επιτυχημένη πορεία της στο «Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος» της Αθήνας.
Το έργο του Ζενέ θεωρείται ένα από τα πιο προκλητικά θεατρικά κείμενα του 20ού αιώνα. Από την πρώτη του παρουσίαση το 1947 μέχρι σήμερα παραμένει πεδίο διαρκούς έρευνας και ερμηνευτικών προσεγγίσεων.
Η διανομή και η μετάφραση
Η παράσταση ανεβαίνει σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη. Τους τρεις ρόλους ερμηνεύουν η Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ), ο Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία) και η Μυρτώ Ροζάκη (Κλαιρ).
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Κατερίνα Παπαγεωργίου. Σύμβουλος δραματουργίας και θεατρολόγος είναι η Μαρία Σικιτάνο, ενώ επιστημονικός συνεργάτης ο Πάνος Παπαθεοδώρου. Τις φωτογραφίες έχουν τραβήξει η Αντωνία Κάντα και ο Άγγελος Χιλλ. Την επικοινωνία έχουν αναλάβει η Μαριάννα Παπάκη και ο Νώντας Δουζίνας.
Η προσέγγιση της ομάδας
Όπως επισημαίνει η ομάδα, στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η αναζήτηση του τερατώδους στον άνθρωπο, δηλαδή η ματιά προς τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί όπου γεννιούνται η ύβρις και οι σκοτεινές ενορμήσεις. Η ομάδα υποστηρίζει ότι το σαρκαστικό στοιχείο και ο αυτοσαρκασμός που αυτό προϋποθέτει αποτελούν την πιο βίαιη αλλά και πιο ειλικρινή μορφή αποκάλυψης αυτής της περιοχής. Η σπουδή πάνω στην ανθρώπινη τερατωδία, όπως σημειώνει, θέτει τα θεμέλια της παράστασης και ανοίγει νέο πεδίο στην έρευνά της.
Στις «Δούλες» όλα εξελίσσονται ως θέατρο μέσα στο θέατρο. Οι δύο δούλες «παίζουν» ενώπιον της Κυρίας την ταύτισή τους με την εξουσία, τη δυσφορία, την εξέγερση και την αυτοκτονία τους. Η Κυρία χειραγωγεί και καθοδηγεί αυτό το παιχνίδι ζωής και θανάτου. Για την ομάδα, το έργο λειτουργεί ως προμήνυμα κινδύνου από ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό.
Κατά την ίδια ανάγνωση, το θέατρο που παίζεται «στο χείλος της αβύσσου» μπορεί να απελευθερώνει την εξεγερσιακή ενόρμηση υπεράσπισης της ζωής απέναντι στις δυνάμεις του θανάτου, της εθελοδουλίας, του αυτοεγκλεισμού και της απανθρωποποίησης.
